4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Όταν η Αριστερά κωφεύει στα μηνύματα των καιρών

Όταν η Αριστερά κωφεύει στα μηνύματα των καιρών

Τα νέα  από την Ευρώπη θα έπρεπε ήδη να έχουν σημάνει συναγερμό στα μεγάλα κόμματα της Αριστεράς. Οι ευρωπαίοι στις κάλπες τα αποδοκιμάζουν και ταυτόχρονα βγαίνουν στους δρόμους αυθόρμητα, για να διεκδικήσουν αιτήματα –σημαίες  της Αριστεράς όπως για παράδειγμα την άμβλυνση των ανισοτήτων, την ισχυροποίηση του κοινωνικού κράτους και την προστασία του πλανήτη. 

Φαινόμενα που επαναλαμβάνονται από την μία άκρη της Ηπείρου μέχρι στην άλλη. Οι βρετανοί καταψηφίζοντας τον Κόρμπιν ουσιαστικά απέρριψαν το οικονομικό πρόγραμμα για τον  δημόσιο χαρακτήρα του ΕΣΥ ,την εθνικοποίηση του νερού, των σιδηροδρόμων , της ενέργειας,των ταχυδρομείων. Οι γερμανοί έχουν γυρίσει την πλάτη στους σοσιαλδημοκράτες. Στην Γαλλία η Αριστερά έχει μετατραπεί σε κομπάρσο. Στην Ιταλία η απειλή του Σαλβίνι δεν φαίνεται να συγκινεί ιδιαίτερα. Στην Ισπανία, το άλλοτε κραταιό Σοσιαλιστικό κόμμα φαίνεται ότι έχει χάσει οριστικά πολλούς  ψηφοφόρους του. Στην Ελλάδα , η επικράτηση της νεοφιλελεύθερης ΝΔ , θα πρέπει να ερμηνευτεί  ως έκφραση αποδοκιμασίας παρά ως εκδήλωση αποδοχής.

Το οξύμωρο είναι ότι οι πολίτες εξακολουθούν να κινητοποιούνται αντιδρώντας στα προβλήματα που έχουν καταγγείλει τα κόμματα που έχουν αποδοκιμάσει στις κάλπες. Στην Μεγάλη Βρετανία οι διαδηλώσεις για την κλιματική αλλαγή ήταν από τις πιο ογκώδεις των τελευταίων δεκαετιών. Στην Γερμανία,  το κλίμα, οι  πρόσφυγες, η ενδυνάμωση της ακροδεξιάς κινητοποιούν εκατοντάδες χιλιάδες . Στην Γαλλία, άνθρωποι με «κίτρινα γιλέκα» ,  διαδηλώνουν ενάντια στους φόρους, στις ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις , στην ανεργία... Στην Ιταλία, οι "σαρδέλες" έχουν μετατραπεί σε "καρχαρίες". Στην Ισπανία, χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν για την καθημερινότητα τους. Στην Ελλάδα όλο και πιο πολλοί συνειδητοποιουν την απόσταση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας .

Παρόλα αυτά η απόσταση ανάμεσα στους επίσημους φορείς της Αριστεράς και τους απλούς πολίτες μεγαλώνει . Είναι σαν οι πολίτες να λένε: "Ναι είμαστε θύματα όλων των δεινών που καταγγέλλετε αλλά και εσείς είστε μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης του".  Όλα αυτά θυμίζουν χωριό  που οι κάτοικοι του ,αντί να αγοράσουν ψωμί από το μοναδικό φούρνο προτιμούν να το φτιάξουν μόνοι τους και ο φούρναρης αντί να ψάξει που λαθεύει ,ρίχνει τις ευθύνες στους συγχωριανούς του.

Κοντολογίς , η συστημική ευρωπαϊκή Αριστερά είτε έχει πρόβλημα επικοινωνίας είτε αξιοπιστίας είτε και τα δύο μαζί. Και δυστυχώς ακόμα και η προοπτική μίας περαιτέρω  συρρίκνωσης δεν την ξυπνά . Στην Μεγάλη Βρετανία η επιστροφή των «εγγονιών» του Μπλερ δεν φαίνεται να συγκινεί κανένα. Στην Γερμανία, η  αριστερή πτέρυγα των Νόρμπερτ Βάλτερ-Μπόργιανς και Σάσκια Έσκεν στο του SPD,προσπαθεί να ισορροπήσει σε τρείς βάρκες: στην συμμετοχή στο κυβερνητικό συνασπισμό, στην κοινωνική ρητορική και στην σιωπηλή αποδοχή της "εξυγιαντικής ατζέντας" του σοσιαλιστή Σρέντερ. Στην Ιταλία, η επιμονή ,παρά τις ρητορικές κορόνες , στο Σύμφωνο Σταθερότητας, είναι ο πυλώνας της πολιτικής της. Στην Ισπανία ,οι σοσιαλιστές πολιτεύονται με την αλαζονεία του καπετάνιου που χάραξε πορεία στα βράχια κλείνοντας τα αυτιά στις προειδοποιήσεις του τσούρμου του . Στην Ελλάδα, ακόμα αναζητείται η  χρυσή τομή ανάμεσα στην «εποικοδομητική» αντιπολίτευση και στην διεκδίκηση.

Έτσι,ανεμπόδιστη η άλλη πλευρά προχωρά, στην υλοποίηση της πιο ακραίας, σχεδόν αδιανόητης -με τα δεδομένα αλλοτινών εποχών- πολιτικής . Στην Μ. Βρετανία , το μοναδικό απόκτημα που έχει απομείνει απο την κληρονομιά του «κοινωνικού κράτους», το ΕΣΥ, απειλείται με συρρίκνωση και ιδιωτικοποίηση. Στην Γερμανία σχεδόν 680.000 άνθρωποι ζουν στο δρόμο, πάνω από ενάμισι εκατομμύριο τρέφονται σε συσσίτια και εννέα εκατομμύρια συνταξιούχοι φλερτάρουν με την φτώχεια   Στην Γαλλία, οι βαριοπούλες του Μακρον ισοπεδώνουν ότι έχει απομείνει από το όραμα του  Croizat ,του εργάτη ,που το ΄45 ως Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης,θεμελίωσε ένα σύστημα  κοινωνικής ασφάλισης το οποίο όχι μόνο συγκεντρώνει σημαντικό μέρος της αξίας που παράγεται από την εργασία αλλά αναθέτει τη διαχείριση στους εργαζομένους. Στην Ιταλία, ο Νότος αιμορραγεί καθώς 2.000.000  έχουν «μετακομίσει» λόγω ανεργίας (φτάνει μέχρι 40%) και οι προβλέψεις αναφέρονται σε 5.000.000 στα επόμενα πενήντα χρόνια. Στην Ισπανία , οι μνήμες από τις πολλαπλές «φούσκες» αποδείχτηκε ότι δεν αρκούν για να ακολουθήσουν  ένα νέο μοντέλο διαχείρισης. Στην Ελλάδα στήνεται η μεγαλύτερη επιχείρηση εκποίησης δημόσιας περιουσίας και λαφυραγώγησης της εργασίας.

Η ιστορία δείχνει ότι αυτές οι καταστάσεις δεν είναι άγνωστες και  ότι οι άνθρωποι στην απελπισία τους βρίσκουν ένα «φεγγίτη» που –σχεδόν πάντα-οδηγεί στην ...κόλαση. Με δεδομένες τις απειλές από: την ακροδεξιά, τον περιορισμό των ελευθεριών και της φτώχειας, το λιγότερο που μπορούν κάνουν τα μεγάλα κόμματα της Αριστεράς είναι να αποδεχτούν ότι «ο γιαλός δεν είναι στραβός»