4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Ευκαιρίες και προκλήσεις

Ευκαιρίες και προκλήσεις
Απαντήσεις για την αποτυχία της ευρωζώνης, αλλά και τη νέα κατεύθυνση ανάπτυξης της χώρας εκτός ευρώ δηλώνει πως εμπεριέχει η μελέτη που έχει ετοιμάσει ο οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας. Μαζί με τους συνεργάτες του στην ολοκλήρωσή της, Θ. Μαριόλη και Κ. Γαβριηλίδη (μέλη όλοι του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής), θα την παρουσιάσουν «ως την πλέον τεκμηριωμένη πρόταση εξόδου» σε λίγες μέρες στην Αθήνα.
Η πρόταση είναι «πρόταση πράξης». Ποτέ δεν με ενδιέφεραν οι γενικόλογες εκθέσεις καλών προθέσεων, τις οποίες τα κόμματα συνήθως παρουσιάζουν ως «πρόγραμμα» και μετά ξεχνούν. Πάντα επιδίωξα προτάσεις εφικτές, έστω και με στις δυσκολίες τους. Η δουλειά που καταθέτουμε βασίζεται σε χειρουργική διάγνωση της κατάστασης της ΟΝΕ και της ελληνικής οικονομίας, η οποία καταδεικνύει ότι η σημερινή πορεία είναι παντελώς αδιέξοδη. Στη βάση αυτή προτείνουμε εφικτή αλλαγή πορείας. 
Τα βασικά της στοιχεία είναι η άρση της λιτότητας με τόνωση της συνολικής ζήτησης καταρχήν στον τομέα των υπηρεσιών για γρήγορη υποχώρηση της ανεργίας. Το κυριότερο προαπαιτούμενο για ουσιαστική ανάκαμψη της χώρας είναι να ξαναμπεί ο κόσμος στη δουλειά. Παράλληλα βιομηχανική πολιτική – με την ευρεία έννοια που συνδέει τον πρωτογενή με τον δευτερογενή τομέα – στηρίζοντας ορισμένους κλάδους στοχευμένα, ώστε να πετύχουμε άνοδο της παραγωγικότητας, ενδυνάμωση της θέσης της χώρας στο διεθνές εμπόριο και τόνωση της εθνικής αποταμίευσης. 
Αυτά προφανώς δεν γίνονται μέσα στην ΟΝΕ. Άρα αναλύουμε τη διαδικασία εξόδου και τη συνδέουμε με το πρόγραμμα ανασυγκρότησης. Επειδή πολλά, τρομακτικά και παντελώς αβάσιμα έχουν ειπωθεί για το θέμα αυτό μέσα στα χρόνια, σας λέω ότι η έξοδος είναι πλήρως εφικτή και η αναταραχή που θα προκαλέσει είναι αντιμετωπίσιμη, αρκεί να υπάρξει ένα μίνιμουμ αποφασιστικότητας και κοινωνικής προετοιμασίας. Τα περί δελτίου τροφίμων, κατακλυσμού, Αρμαγεδδώνος και Βενεζουέλας είναι είτε κωμικά, είτε εκ του πονηρού.
Η κυβέρνηση έπραξε κάκιστα υπογράφοντας το Τρίτο Μνημόνιο, πράγμα που σταδιακά διαπιστώνει και μόνη της. Δεν γίνεται τα δύο πρώτα μνημόνια να ήταν τραγικά, όπως έλεγε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ, και το τρίτο να είναι θετικό, επειδή βρέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Η χώρα έχει βουλιάξει οικονομικά και κοινωνικά. Πολύ φυσιολογικά βουλιάζει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία οι δανειστές φέρονται με την περιφρόνηση του κυρίαρχου προς τον επαίτη. 
Για τις αντιπροτάσεις έχουν ακουστεί τα μύρια όσα, επί το πλείστον αβάσιμα που συχνά προέρχονται από τη «μηχανή επικοινωνίας» στην καρδιά της κυβέρνησης. Σας λέω λοιπόν ότι ο πυρήνας των προτάσεων αυτών και η επιστημονική δουλειά που τις τεκμηριώνει υπάρχουν εδώ και χρόνια. Ο Θόδωρος Μαριόλης και εγώ έχουμε σειρά διεθνών δημοσιεύσεων και αναλύσεων πάνω στο θέμα. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η γνώση, ή η διαθεσιμότητα μιας άλλης λύσης. Το πρόβλημα ήταν ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο σκληρός πυρήνας υπό τον κ. Τσίπρα, δεν ήθελε να ακούσει για δρόμο εκτός της ΟΝΕ. Μόλις προ ολίγων ημερών ο κ. Δραγασάκης, άνθρωπος με κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ, το δήλωσε ευθαρσώς: είχαμε αποκλείσει την επιλογή του δρόμου εκτός ευρώ. Έτσι διάλεξαν το αδιέξοδο, χάνοντας κάθε ίχνος φερεγγυότητας και εντιμότητας. Πίστεψαν μάλιστα – με αφέλεια, ή με θράσος; - ότι θα μπορέσουν να το διαχειριστούν. Τώρα πληρώνουν τα επίχειρα.
 Με την πλάτη στον τοίχο είμαστε τώρα κι εκεί θα παραμείνουμε για το άμεσο και το απώτερο μέλλον. Από αυτή τη διαπίστωση πρέπει να ξεκινήσουμε για να κάνουμε αυτό που πρέπει για τη χώρα και την κοινωνία. 
Να έχετε υπόψη σας, επειδή πολλά και αχαρακτήριστα έχουν ακουστεί για την έξοδο από την ΟΝΕ, ότι δήθεν είναι οπισθοδρομική, ότι επιδιώκει την επιστροφή στην Ελλάδα «της γαζίας», ότι θέλει την απομόνωση και άλλα τέτοια, ότι τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει. Οι πλέον αταλάντευτοι υποστηρικτές της εξόδου είναι αυτοί που έχουν ζήσει πολλά χρόνια στο εξωτερικό και ξέρουν καλά την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Δεν την φαντασιώνονται όπως οι εραστές του ευρώ. 
Η σχέση των κρατών-μελών με την ΕΕ καθορίζεται όντως από σειρά διακρατικών συνθηκών – το «Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης» εντός ΟΝΕ, το «Πρόγραμμα Σταθερότητας και Σύγκλισης» εκτός αυτής, το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο» εντός των προνοιών του «Κώδικα Δεοντολογίας». Υπάρχει επίσης σειρά οδηγιών για ευρύτατο φάσμα οικονομικών και κοινωνικών θεμάτων που κατά κανόνα εντάσσονται στο εθνικό δίκαιο. Στο πλαίσιο αυτό, και εφόσον η χώρα επιλέξει να παραμείνει εντός της ΕΕ, θα χρειαστεί επαναδιαπραγμάτευση που θα κρατήσει καιρό. 
Από την πρώτη στιγμή όμως η Ελλάδα θα πρέπει να αρχίσει να εφαρμόζει τη δημοσιονομική πολιτική που επειγόντως έχει ανάγκη η οικονομία και η κοινωνία της. Ταυτόχρονα θα πρέπει να πάρει μέτρα για να τεθούν οι τράπεζες υπό δημόσιο έλεγχο και ιδιοκτησία, πράγμα που δεν αντιβαίνει τις συνθήκες, και να στηριχτεί άμεσα η βιομηχανία της, η γεωργία της και το διεθνές της εμπόριο, έστω και κατά παράβαση των οδηγιών. Σήμερα για οτιδήποτε θέλουν να κάνουν οι υπουργοί για την οικονομία και την ανάπτυξη πρέπει πρώτα να πάρουν την έγκριση των «θεσμών». 
Αυτό ακριβώς είναι το περιεχόμενο της «ανυπακοής» για το οποίο πολλοί κόπτονται, χωρίς να το κάνουν συγκεκριμένο. Αυτό επίσης είναι το περιεχόμενο της ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας και της ρήξης. Δεν ξεκινάμε πόλεμο με τους Ευρωπαίους. Τη χώρα μας και την κοινωνία μας θέλουμε να διασώσουμε. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του λαού μας. Αν τελικά ο ελληνικός λαός διαλέξει να φύγει και από την ΕΕ, τότε έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει. Η Βρετανία δείχνει ότι δεν θα πέσει ο ουρανός να τον πλακώσει.
Τα χρόνια που πέρασαν από το πρώτο ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα το 2008 ήταν καταλυτικής σημασίας. Μετρήθηκαν όλοι στο πολιτικό σύστημα. Φάνηκε πόσο παντελώς χρεοκοπημένα ήταν τα προηγούμενα κόμματα εξουσίας που έφεραν την Ελλάδα στο γκρεμό και δεν είχαν, ούτε έχουν, το κουράγιο να υπερασπιστούν το κοινωνικό και εθνικό συμφέρον. Φάνηκε όμως και πόσο λίγη ήταν η πλευρά της Αριστεράς που τελικά έγινε ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ. Στην ουσία δεν ήθελε τίποτε άλλο από το να μπει και αυτή στο παλιό πολιτικό παιχνίδι. Φάνηκε ακόμη πόσο λίγη ήταν η Αριστερά που κράτησε κριτική θέση «εκτός» διότι παρέμεινε τελείως περιθωριακή σε μια περίοδο που ο ελληνικός καπιταλισμός έφτασε σε σημείο κατάρρευσης και τέθηκε θέμα εξουσίας. Δε μιλώ, τέλος, για την Άκρα Δεξιά που έχει αναθαρρήσει και που υπόσχεται στον ελληνικό λαό ένα τερατώδες σύμφυρμα ιδεών, μερικές από τις οποίες έχει υποκλέψει και άλλες βρήκε σε κάποια σκοτεινή άβυσσο του ανθρωπίνου πνεύματος. 
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει παντελώς αποτύχει, πράγμα που βλέπει ο ελληνικός λαός και γι’ αυτό οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερά ότι μια μεγάλη πλειοψηφία δεν θέλει «κανέναν από τους παραπάνω». Το γεγονός έχει τεράστια σημασία. Η χώρα τη στιγμή αυτή χρειάζεται κοινωνικό και εθνικό μέτωπο που θα εδράζεται στα λαϊκά στρώματα. Εκεί βρίσκεται η δύναμη και η υγεία της ελληνικής κοινωνίας. Να τονίσω ότι δεν μιλώ για μέτωπο κομμάτων, για «συνεννόηση αρχηγών». Δεν υπάρχει καμία προοπτική για κάτι τέτοιο. Ευρύ, λαϊκό και πατριωτικό μέτωπο απαιτείται για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο με τρόπο που θα είναι υπέρ της μισθωτής εργασίας, των μικρομεσαίων, των αγροτών. 
Η Ελλάδα πρέπει και μπορεί να παραμείνει μια χώρα ανοιχτή, δημιουργική και αισιόδοξη. Το οφείλει στη γενιά που τώρα καταστρέφεται από την ανεργία. Θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο όμως, αν παραμείνει στο ζουρλομανδύα του ευρώ και δεν ανακτήσει τη λαϊκή και την εθνική κυριαρχία.
(Πρόκειται για απόσπασμα κειμένου του κ. Κ.Λαπαβίτσα)