4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Η Γερμανία μετά την Μέρκελ

Η Γερμανία μετά την Μέρκελ

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πανηγυρίζουν για το διαφαινόμενο  τέλος της εποχής Μερκελ καθώς στο πρόσωπο της βλέπουν τον άνθρωπο που επέβαλλε την πολιτική λιτότητας στον Νότο της Ευρώπης ακολουθώντας μεθόδους στις οποίες η πολιτική και η οικονομική βία ήταν το κύριο συσταστικό τους. Δυστυχώς , αγνοώντας τα διδάγματα της ιστορίας , ακολουθούν μονοπάτια που παραπέμπουν περισσότερο στην ταινία του Σέρτζιο Λεόνε : "Ο Καλός , ο Κακός και ο Άσχημος" υποβαθμίζοντας την ανάλυση των πραγματικών δεδομένων που οδηγούν τον πολιτικό να κάνει τις επιλογές του. 

Η κυρία Μέρκελ είναι περισσότερο ρεαλίστρια από ιδεολόγος και αυτό προκύπτει αν μελετήσει κανείς τις σημαντικότερες πολιτικές αποφάσεις που πήρε στην θητεία της ως καγκελάριος. Θυμηθείτε την σκληρή της στάση κατά την διάρκεια της οικονομικής κρίσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν οι επιθετικές πολιτικές της υπέρ της λιτότητας αψήφησαν την λογική και τις συμβουλές οικονομολόγων και ξένων πολιτικών. Θυμηθείτε, επίσης, τον ισχυρισμό της το 2010 ότι η πολυπολιτισμικότητα «είχε τελείως αποτύχει». Συγκρίνετε τις επιλογές αυτές με εκείνες για το προσφυγικό αλλά και την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας . Για παράδειγμα  το 2011, όταν η Μέρκελ πίεσε να σταματήσει η πυρηνική ενέργεια μετά την καταστροφή της Φουκουσίμα. Στο ίδιο πνεύμα, η απόφασή της να μην κλείσει τα σύνορα της Γερμανίας σε εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες το 2015 προκάλεσε αντίδραση στο κόμμα της και της προσέδωσε την περιφρόνηση ισχυρών λαϊκών εφημερίδων. Η αρχικά ανοιχτή αγκαλιά της Μέρκελ προς τους πρόσφυγες επιτάχυνε την άνοδο του ακροδεξιού ΑfD που είναι τώρα ηγέτης της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο. 

 

Δεν θα ήταν υπερβολή αν υποστήριζε κανείς ότι πολλές από τις αποφάσεις της μπορεί να κινούνται στο πλαίσιο της πολιτικής που ακολούθησε ο Κόλ, καγκελάριος του CDU στις δεκαετίες του 1980 και του 1990, που στην εποχή του συνέβαλε τα μέγιστα στην  ευρωπαϊκή ολοκλήρωση .Αν σε αυτά προστεθεί και η εμπειρία από την διακυβέρνηση Σρέντερ ( Καγκελάριος από το 1998 ως το 2005), τότε συνειδητοποιεί κανείς ότι δεν υπάρχει "πολιτική Μέρκελ" αλλά ένα διαχρονικό πλαίσιο το οποίο εξυπηρετεί ένα και μοναδικό στόχο: την κυριαρχία της Γερμανίας καταρχήν στην ηπειρωτική Ευρώπη.   

 

Ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός , ηγήθηκε κυβέρνησης συνασπισμού με το κόμμα των Πρασίνων από το 1998 έως το 2005. Στις αρχές του 2005, ο Σρέντερ πέρασε από το κοινοβούλιο ένα τεράστιο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων το οποίο αποκάλεσε Ατζέντα 2010. Με την πράξη του αυτή δημιούργησε πολιτικό κόστος και όταν ο Σρέντερ προχώρησε σε πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς, έχασε την εξουσία. Αλλά η Ατζέντα 2010 επιβίωσε και με επιτυχία περιέστειλε το κράτος πρόνοιας, μεταξύ άλλων μειώνοντας τα επιδόματα ανεργίας για να ενθαρρύνει την εργασία, χαλαρώνοντας τις αυστηρές ρυθμιστικές πρακτικές και διαμορφώνοντας μια μεγάλη συμφωνία με τα εργατικά συνδικάτα όπου οι συνδικαλιστές συμφώνησαν να κρατηθούν οι μισθοί σε χαμηλά επίπεδα με αντάλλαγμα την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας.

 

Κοντολογίς η αποχώρηση της κυριας Μέρκελ δεν σημαίνει ότι θα εγκαταλειφθεί η πολιτική της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας που έχει επιβάλλει στην Ευρώπη ούτε η –έμμεση- επιτροπεία που ακολουθεί για να εξασφαλίσει τα συμφέροντα της στις χώρες που επλήγησαν απο την οικονομική κρίση. Και αυτό διότι οι πολιτικές αυτές  είναι η κοινή συνισταμένη όλου του γερμανικού πολιτικού συστήματος –μηδέ των Πρασίνων εξαιρουμένων. Αντίθετα , το πιο πιθανό είναι ότι οι διαδόχοι της θα γίνουν ακόμα πιο επιθετικοί και απαιτητικοί αφού  η Γερμανία κάθε μέρα που περνά βρίσκεται πιο κοντά στο ακραίο συντηρητισμό. Άλλωστε  αν καταγράψει κανείς τα ονόματα εκείνων που εμφανίζονται  ως διάδοχοι της κυρίας Μέρκελ αντιλαμβάνεται ότι για το Βερολίνο η λιτότητα είναι …όπλο. Στην λίστα των δελφίνων βρίσκονται ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, η γενική γραμματέας της CDU Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ, ο  νυν υπουργός Υγείας και πρώην «δεξί χέρι» του Σόιμπλε στο υπουργείο Οικονομικών Γενς Σπαν που όταν πέρασε το υπουργείο Οικονομικών σε σοσιαλδημοκρατικά χέρια είχε δηλώσει : «Δεν θέλω να ανοίξουν σαμπάνιες στον Αλέξη Τσίπρα επειδή ορισμένοι πιστεύουν πως με έναν σοσιαλδημοκράτη υπουργό θα υπάρξουν ξανά περισσότερα χρέη και λιγότερες μεταρρυθμίσεις... Επίσης είναι  ο Άρμιν Λάσετ και ο Φρίντριχ Μερτς. Όλοι τους  θεωρούνται -άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο- πιο συντηρητικοί από την Άγκελα Μέρκελ.

 

Τι σημαίνουν όλα αυτα; Πολύ απλά ότι η λιτότητα που υπαγορεύει το Σύμφωνο Σταθερότητας θα εξακολουθήσει να επιβάλλεται, ανεξάρτητα από το αν η Μερκελ βρίσκεται στην Καγκελαρία καθώς είναι ένα εργαλείο της πολιτικής για τον οικονομικό έλεγχο της Ε.Ε. Αυτό όμως που μπορεί να αλλάξει προς το χειρότερο είναι οι μέθοδοι επιβολής που μπορεί να γίνουν ακόμα πιο βίαιες και πιο απροκάλυπτες. Και αυτό , σήμερα που η  μνήμη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και μαζί με αυτήν η αίσθηση ευθύνης της Γερμανίας στην Ευρώπη, εξασθενεί ,δεν προοιωνίζει τίποτα καλό για την ήπειρο.