4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Η διάλυση του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος

Η διάλυση του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος
Τυχαίο; Μάλλον όχι. Σε όλες τις χώρες στις οποίες επιβλήθηκαν Μνημόνια το πολιτικό συστημα διαλύεται. Πλέον τα δημοσκοπικά ευρήματα απο την Γαλλία οδηγούν περίπου στο ίδιο συμπέρασμα. Η άνοδος των Λεπέν και Μακρόν είναι η πιο τρανή απόδειξη του τέλους των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων καθώς σοσιαλιστές και δεξιά υποχωρούν.
Ο πολυκερματισμός του πολιτικού συστήματος, τα υψηλά ποσοστά αποχής , η απαξίωση των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων αλλά και η αδυναμία των νέων δυνάμεων που αναδεικνύονται κατά την περίοδο της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών είναι φαινόμενα τα οποία καταγράφονται συστηματικά σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου:Ελλάδα,Ισπανία, Πορτογαλία και πολύ πιθανόν στην Κύπρο. Ακόμα και στην Ιρλανδία με ένα παραδοσιακό πολιτικό σύστημα ο πολυκερματισμός των πολιτικών δυνάμεων είναι μία πραγματικότητα. 
Με δεδομένο , ότι με εξαίρεση την Ιταλία , που είχε μακρά παράδοση στις κυβερνήσεις συνεργασίας όλες οι υπόλοιπες νοτιοευρωπαϊκές χώρες οι οποίες καλούνται πλέον να διαχειριστούν την νέα πολιτική πραγματικότητα χαρακτηρίζονταν απο τις ισχυρές  μονοκομματικές Κυβερνήσεις. Αυτό το πολιτικό σκηνικό, που διαμορφώθηκε , αμέσως μετά την κατάρρευση των δικτατοριών , στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 έχει πλέον ανατραπεί οριστικά και η νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται έχει οδηγήσει πολλούς πολιτικούς επιστήμονες να αναρωτηθούν αν αυτό το νέο μοντέλο διακυβέρνησης δεν είναι στην πραγματικότητα ένα δούρειος ίππος που θα διευκολύνει τα ευρωπαϊκά σχέδια για την νέα πολιτική οργάνωση της Ευρώπης. Επισημαίνουν μάλιστα, ότι η υλοποίηση του σχεδίου για μία -λιγότερο ή περισσότερο-ομοσπονδοποιημένη Ευρώπη προϋποθέτει αφενός ένα ισχυρό πολιτικό και οικονομικό κέντρο το οποίο θα σχεδιάζει και -όταν θα απαιτηθεί-θα επιβάλλει το μοντέλο που έχει προκρίνει και αφετέρου εθνικές κυβερνήσεις αδύναμες οι οποίες θα προβάλλουν τις ελάχιστες δυνατές αντιστάσεις.Με δεδομένο μάλιστα ότι ένα σημαντικό μέρος των κυριαρχικών αρμοδιοτήτων των εθνικών κρατών έχει περάσει στις Βρυξέλλες όπου διαμορφώνεται το νομοθετικό πλαίσιο οργάνωσης το ζητούμενο είναι η κοινοβουλευτική έγκριση με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες και αυτό σίγουρο διευκολύνεται απο το νέο μοντέλο διακυβέρνησης το οποίο διαφαίνεται για το ευρωπαϊκό Νότο. Το ίδιο ακιβώς ισχύει και για την οικονομική πολιτική , η οποία με δεδομένο το πλαίσιο του Σχεδίου Σταθερότητας έχει θέσει σε καθεστώς οιονούς ομηρίας όχι μόνο τους υπερχρεωμένους Νότιους αλλά και τις ισχυρές Δημοκρατίες της Γαλλίας και της Ιταλίας οι οποίες ήδη κινούνται σε ένα περιβάλλον συνεχών παρατάσεων όσον αφορά στα δημοσιονομικά ελλείμματα.