4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Η διαγραφή του γερμανικού χρέους και το κλαμπ των Παρισίων

Η διαγραφή του γερμανικού χρέους και το κλαμπ των Παρισίων

Το 1952 το εξωτερικό χρέος της Γερμανίας  ανερχόταν στα 30 δις γερμανικά μάρκα. Εάν οι 70 τότε πιστωτές της Γερμανίας επέμεναν σε μια σκληρή πολιτική λιτότητας και πλήρη αποπληρωμή των δανείων, τότε πιθανότατα το γερμανικό οικονομικό θαύμα δεν θα είχε συντελεστεί ποτέ.

Αντ΄ αυτού όλες οι εμπλεκόμενες χώρες συμφώνησαν το 1953 στο Λονδίνο σε όρους, που επέτρεπαν στην δυτικογερμανική οικονομία να ανασάνει και να αναπτυχθεί. Το μισό χρέος διεγράφη, για ένα μέρος ορίστηκε μηδενικό επιτόκιο, ενώ το υπόλοιπο αναδιαρθρώθηκε σε μακροπρόθεσμη βάση. Η συμφωνία έθεσε τα θεμέλια για την εξέλιξη της Γερμανίας σε εξαγωγική δύναμη.

Μια σημαντική ποιοτική διάσταση ήταν η συμφωνία των πιστωτών και της γερμανικής πλευράς, ότι σε καμία περίπτωση η Γερμανία δεν θα αποπλήρωνε τα δάνειά της από τα αποθεματικά της, αλλά μόνον από τα τρέχοντα πλεονάσματα. Εάν εφαρμοζόταν αυτό τώρα και στην Ελλάδα και λέγαμε ότι οι Γερμανοί θα πάρουν χρήματα εάν επιτρέψουν ένα ελληνικό εμπορικό πλεόνασμα, τότε οι Έλληνες θα έπρεπε να κάνουν πολλές εξαγωγές και να φιλοξενήσουν πολλούς γερμανούς τουρίστες, μέχρι να αποπληρώσουν αυτά τα καταραμένα τανκς.
Πάντως , η υπόθεση του γερμανικού χρέους έγινε  η αφορμή  και η αιτία για να δημιουργθεί ένα όργανο διαχείρισης χρέους.

«Όταν έχω πρόβλημα χρέους, υπάρχει ένας τηλεφωνικός αριθμός στο Παρίσι, στο υπουργείο Οικονομικών, όπου βρίσκεται η γραμματεία του Κλαμπ του Παρισιού. Σε αυτούς πρέπει να πω ότι έχω πρόβλημα. Και αυτοί εξηγούν τι πρέπει να γίνει».........

Από το 1956 έχουν υπογραφεί στο Κλαμπ του Παρισιού περισσότερες από 400 συμφωνίες αναδιάρθρωσης για 85 χώρες. Οι ευνοϊκοί όροι που είχε αποσπάσει η Γερμανία το 1953, ήταν όμως για τις περισσότερες άπιαστο όνειρο. Για μεγάλο διάστημα οι πιστωτές, επέμεναν στην πλήρη αποπληρωμή των δανείων. Μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1980 άρχισε να διαφαίνεται η προθυμία για μερική διαγραφή του χρέους. Από το 2000 υπήρξε και πλήρης διαγραφή του εξωτερικού χρέους, για εξαιρετικά φτωχές χώρες.

Οι περισσότερες από τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί τα τελευταία 50 χρόνια, προέβλεπαν σκληρές περικοπές, οδηγώντας συχνά τις υπερχρεωμένες χώρες στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Το μεγαλύτερο λάθος ήταν ότι δεν δινόταν η δέουσα σημασία στη σταθεροποίηση της οικονομίας και στην παραγωγή, ιδιαίτερα στην ασιατική κρίση.

Πτωχευτικό δίκαιο για κράτη δεν υπάρχει σήμερα και συνεπώς δεν υπάρχει και ένα ουδέτερο όργανο που να διαχειρίζεται τέτοιες υποθέσεις. Έτσι οι υπερχρεωμένες χώρες έχουν συνήθως τεράστιες δυσκολίες, στην προσπάθειά τους να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους. Στην άλλη πλευρά –είτε αυτή λέγεται Κλαμπ του Παρισιού ή Τρόικα- κάθονται πάντα θεσμοί όπως το ΔΝΤ ή η Παγκόσμια Τράπεζα, που αναλαμβάνουν πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, τόσο του πιστωτή και του ελεγκτή, όσο και του δικαστή.

Αυτό θα ήταν αδιανόητο σε ένα κράτος δικαίου. Γιατί σε ένα κράτος δικαίου, υπάρχουν νόμοι και ανεξάρτητα όργανα, όπως εξειδικευμένα δικαστήρια, τα οποία ασχολούνται με τέτοιες υποθέσεις και λαμβάνουν μετά τις αποφάσεις τους. Γι΄ αυτό πολλοί θεωρούν  επιτακτική την ανάγκη σύνταξης πτωχευτικού δικαίου για κράτη.