4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Η κληρονομιά της πανδημίας

Η κληρονομιά της πανδημίας

Η πανδημία που πλήττει τη χώρα σχεδόν ένα χρόνο, ανέδειξε  τις πραγματικές διαστάσεις δύο   προβλημάτων  που μέχρι το 2010  οι πολιτικές ελίτ  τα έκρυβαν  επιμελώς κάτω από τη χρυσόσκονη της ευημερίας. Τα  Μνημόνια αρχικά και ο COVID  στην συνέχεια,  διεύρυναν το έλλειμμα  εμπιστοσύνης στις πολιτικές ελίτ και ενίσχυσαν την αμφισβήτηση για τα κίνητρα που κρύβουν οι  κεντρικές επιλογές τους.

Ο φόβος της απώλειας που συντροφεύει μία υγειονομική κρίση, αντί να λειτουργήσει σαν το μαγνήτη που φέρνει πιο κοντά τις ηγεσίες με τους απλούς πολίτες,  είχε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Το έλλειμμα εμπιστοσύνης των ανθρώπων στους ηγέτες στην εποχή του COVID διογκώθηκε  καθώς οι μεγαλόστομες υποσχέσεις αποδείχτηκαν φρούδες ελπίδες και πλέον  ένας διόλου  ευκαταφρόνητος αριθμός ανθρώπων  πιστεύει, ότι τα συμφέροντα του δεν ταυτίζονται με τις επιδιώξεις της πολιτικής ελίτ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Κυβέρνηση έχει αντιληφθεί αυτή την πραγματικότητα αλλά προς έκπληξη των περισσοτέρων δεν κάνει και πολλά για να την αντιμετωπίσει. Αντί να πείσει με πράξεις για τις καλές  προθέσεις της , επικεντρώνεται  στη διαχείριση των πληροφοριων ώστε να διαμορφώσει άλλοτε ένα κλίμα χρήσιμου πανικού , άλλοτε ένα κλίμα εύπλαστης αισιοδοξίας και άλλοτε ένα κλίμα διαχειρίσιμης ανασφάλειας . Φυσικά, η εμφανής προσπάθεια χειραγώγησης τις περισσότερες φορές έχει  τα αντίθετα αποτελέσματα  από αυτά που επιδιώκει . Παρακολουθώντας τις δηλώσεις των κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών, νοιώθεις ότι όσα δηλώνουν και όσα εξαγγέλλουν υποδηλώνουν ότι και οι ίδιοι αναγνωρίζουν  ότι  ένας μεγάλος αριθμός πολιτών- μεταξύ αυτών  και ψηφοφόροι τους- αμφισβητεί την ειλικρίνεια, τα κίνητρα  και τις αγαθές προσθέσεις  και  έχει ενστερνιστεί τις θεωρίες συνωμοσίας  για να δικαιολογήσει την αντίθεση στις  εντολές  και  στις κατευθύνσεις .

Όμως ,αντί -έστω και καθυστερημένα -να αλλάξει ρότα, επιμένει με έκδηλη αλαζονική αδιαφορία σε επιλογές  που διευρύνουν το έλλειμα εμπιστοσύνης. Αξιοποιεί τη σιωπή της πανδημίας για να προωθήσει νόμους και για να επιβάλλει πολιτικές που οδηγούν στη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης και στην εξαθλίωση των πιο ευάλωτων. Χρησιμοποιεί τη βία των  "ράβδων" για να αντιμετωπίσει κάθε ενοχλητική διαφωνία. Συσκοτίζει αντί να φωτίζει. Αγνοεί κάθε άποψη που δεν συμπίπτει με τη δική της. Κλείνει παλιούς λογαριασμούς. Απαξιώνει τον αντίλογο. Υποτιμά την κοινή λογική...

Η συνειδητή επιλογή  του- άλλοτε εμφανούς και άλλοτε υφέρποντα –πειθαναγκασμού, έχει οδηγήσει  πολλούς να αναρωτιούνται  αν  η Κυβέρνηση τελικά αξιοποιεί τη βιαιότητα της πανδημίας για  να προωθήσει την ατζέντα της επόμενης μέρας που έχει κατά νου. Το σίγουρο είναι ότι σημαντικοί άνθρωποι έχουν ανοίξει τη συζήτηση για τη ζωή μετά την πανδημία. Τα «Απόβλητα της πανδημίας», ήδη προβληματίζουν και προκαλούν  . Τον Μάιο, ο Kevin Rudd, πρώην πρωθυπουργός της Αυστραλίας, έγραφε για την "επερχόμενη μετα-COVID αναρχία". Η Melinda Gates, μιλα για "κόστος της πανδημίας για τις γυναίκες". Ο David M. Beasley,εκτελεστικός διευθυντής στο World Food Programme των Ηνωμένων Εθνών, εκφράζει δημόσια  φόβους ότι  "Μια πανδημία πείνας διαγράφεται στον ορίζοντα". Πριν λίγες μέρες άκουσα τον κ. Μάρκαρη να διατυπωνει την αγωνία του για τις επιπτώσεις που θα έχει στις ζωές των ανθρώπων η διατήρηση της τηλεργασίας  και μετά την πανδημία...

Όλοι σήμερα αντιμετωπίζουν με φόβο το αύριο. Και σε  κοινωνίες  σαν την δική μας , που χαρακτηρίζονται από  έλλειμμα εμπιστοσύνης στις ηγεσίες,  πολύ εύκολα ο φόβος του άγνωστου  μπορεί να μετατραπεί  σε προσάναμμα κοινωνικών αναταράξεων. Και τι κάνουν οι δικοί μας ηγέτες για να αποτρέψουν μία πιθανή έκρηξη;

Οι "Άριστοι"  αντί να επενδύσουν  στην εμπιστοσύνη ρίχνουν  λάδι στην φωτιά αξιοποιώντας έναν άλλο  "Άριστο" τον  κ. Πισσαριδη, για τον οποίο η λέξη  "κοινωνικό" δεν υπάρχει. Το να ξεχωρίσεις ανάμεσα σε όλες τις  επιλογές , εκείνη   που  αντιμετωπίζει την ανισότητα ως κινητήριο δύναμη για την ανάπτυξη,  είναι ένα ξεκάθαρο μήνυμα προθέσεων. Έτσι γίνεται σαφές  ότι το "αναπτυξιακό όραμα" του κ. Μητσοτάκη για την μετα-COVID Ελλάδα είναι να μετατρέψει τους Έλληνες σε "εξαρτήματα" μίας δράκας ολιγαρχών και την ελληνική οικονομία σε μόρφωμα , ανίκανο –και σε λίγο καρό ανήμπορο- να καλύψει ακόμα και τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες του τόπου.

Αν κάποιος συνδέσει την έλλειψη εμπιστοσύνης με το φόβο ενός δυστοπικού μέλλοντος, τότε η δυσπιστία  είναι όχι μόνο εξηγήσιμη αλλά και αναμενόμενη. Και δυστυχώς  ο πρωθυπουργός όχι μόνο παραμένει αμετακίνητος στις πρακτικές αυτές αλλά χαρακτηρίζει ανεύθυνους όσους  αντιδρούν προβλέπονταν τις  μαύρες μέρες που βλέπουν στον ορίζοντα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η άρνηση του να αποκαταστήσει τη χαμένη εμπιστοσύνη, θα προκαλέσει στο εγγύς μέλλον δεινά και θα γυρίσει τον κοινωνία σε εποχές που όλοι θέλουμε να ξεχάσουμε.