4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Η κυβερνητική αμεριμνησία και η φθινοπωρινή έφοδος της φτώχειας

Η κυβερνητική αμεριμνησία και η φθινοπωρινή έφοδος της φτώχειας

Ενώ μυθοι καταρρίπτονται και τα "άγια των αγίων" καταλύονται, η Κυβέρνηση προσπαθεί να διαχειριστεί την κρίση με "θα" και "όταν" . Προσπαθεί να παγώσει το χρόνο μέχρι η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο. Αυτή είναι η πρώτη εντύπωση που αποκομίζει κανείς, αν προσπαθήσει αποστασιοποιημενος από συμπάθειες και προτιμήσεις, να αποτιμήσει και να αναλύσει  τον τρόπο που διαχειρίζεται ο κ.Μητσοτάκης την οικονομία. Με ρομαντικά φόντα, αλλά και με μηνύματα που καλλιεργούν προσδοκίες, αποπειράται να περάσει το μήνυμα του "κακού ονείρου". Τί συμβαίνει όμως αν η πραγματικότητα είναι το «κακό όνειρο»; Αυτό συμβαίνει τώρα και αυτό προσπαθεί με ξόρκια ,χαμόγελα και ευχές να αντιμετωπίσει η Κυβέρνηση και ο κ.Μητσοτάκης προσωπικά. Όλη τους η αγωνία είναι να φρενάρουν τις αντιδράσεις που προκαλεί  ο  φόβος, η απόγνωση  και ο πανικός, γιατί γνωρίζουν τί θα ακολουθήσει μετά.

Στο «τον χειμώνα δεν θα έχουμε λεφτά ούτε για τσιγάρα", ο κ.Μητσοτάκης απαντά με τις 40.000 θέσεις εργασίας που "ΘΑ" φέρουν τα 2,5 δισ. "ΟΤΑΝ" θα προχωρήσουν τα έργα του "Αντώνης Τρίτσης". Στην αγωνία του ταβερνιάρη για το αν θα μπορέσει να πληρώσει τα χρωστούμενα, απαντά λέγοντας ότι : «Δεν [τον] ενδιαφέρει να κάνει  την Ελλάδα τον νούμερο ένα προορισμό στην Ευρώπη, αλλά τον ασφαλέστερο στην Ευρώπη». Στον -πρώην- εργαζόμενο που δεν έχει να πληρώσει το νοίκι απαντά με τα είπα -ξείπα του ανασχηματισμού. Στον τρελαμένο καφετζή που βαρέθηκε να ξεσκονίζει τα άδεια τραπέζια, απαντά με τη λίστα του Πέτσα. Στον ταξιτζή που περιμένει ώρες ατελείωτες στην πιάτσα του αεροδρομίου, απαντά μέσω του ανηψιού που ξαφνικά έκρινε ότι αυτή η ώρα είναι κατάλληλη για τον "Μεγάλο Περίπατο". Στους πιο δύσπιστους απαντά προσωπικά  μέσω Ισραήλ.

Η επικοινωνιακή στρατηγική που έχει επιλέξει η Κυβέρνηση μπορεί να κάνει το ακροατήριο του να ξεχνιέται , να εκνευρίζεται, να εξοργίζεται,  να διασκεδάζει,να χαμογελά, να βρίζει ... αλλά σε καμία περίπτωση δεν  συμβάλλει στο να κάνει τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων   να νιώσει ασφάλεια. Όλοι ξέρουν για τον τυφώνα που θα χτυπήσει το φθινόπωρο. Το χειρότερο είναι ότι σε αυτήν την επιλογή , η αντιπολίτευση  επιλέγοντας να επικεντρώνεται σε άλλα θέματα,  αντί να προειδοποιεί για τις στρατιές των υποψήφιων φτωχών και να καταγγέλλει  την επερχόμενη λεηλασία, ουσιαστικά ρίχνει νερό στον κυβερνητικό  μύλο.

Η επιλογή  να προσπαθείς να "παγώσεις το χρόνο" με πρακτικές που αρμόζουν σε άλλη χώρα ή σε άλλη εποχή, ενδείκνυται για πολιτικούς που επιλέγουν  τα αδιέξοδα, ώστε οι απελπισμένοι να δεχτούν να θυσιάσουν το δάχτυλό τους για να γλυτώσουν ολόκληρο  το χέρι .

Στην πραγματικότητα με αυτό που κάνει- και με τη μέθοδο που ακολουθεί - η Κυβέρνηση επιδιώκει να αγοράσει τον απαραίτητο χρόνο ώστε να κατασκευάσει τετελεσμένα και να εμφανίσει την πολιτική της σαν ...αναγκαιότητα. Διακηρύσει ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να σταθεί όρθια η οικονομία, χωρίς όμως να  διευκρινίζει ποιούς εννοεί και σε ποιούς αναφέρεται: θέλει να  κρατήσει όρθιους τους απλούς ανθρώπους της μεσαίας τάξης και της ανειδίκευτης εργασίας ή τις μεγάλες επιχειρήσεις;

 Με  την πολιτική του "πετάω την μπάλα στην κερκίδα" καταφέρνει να ξεγλιστρά απο τις αποφάσεις με μεγάλο πολιτικό κόστος, ενώ ταυτόχρονα στηρίζει αυτούς που την ενδιαφέρουν . Με τα ηλιοβασιλέματα, ο κ. Μητσοτάκης αποφεύγει να παραδεχτεί δημόσια  ότι στο μυαλό του η οικονομική κληρονομιά της πανδημίας του κοροναϊού θα είναι μια πρωτόγνωρη αύξηση στη συγκέντρωση πλούτου και ότι αυτός, επικαλούμενος την ανάκαμψη, θα κάνει ό,τι μπορεί για να την ενισχύσει. Αερολογεί  και   -εμμέσως- επικεντρώνει το δημόσιο λόγο στο κατά πόσον η ανάκαμψη θα είναι «σχήματος V» ή «σχήματος U» για να μη παραδεχτεί ότι η ύφεση δεν πλήττει όλους με την ίδια ένταση. Υιοθετεί τον πατρικό λόγο με νουθεσίες και προτροπές, για να μην παραδεχτεί ότι οι   διαφορετικές κοινωνικοοικονομικές τάξεις χρειάζονται διαφορετικές πολιτικές ενίσχυσης . Η σιωπή για τα μείζονα δεν σημαίνει και απραξία. Αντίθετα η σιωπή και η παρελκυσιμότητα, υποκρύπτουν  πολιτικό και επικοινωνιακό σχεδιασμό. Ήδη στις μεγάλες επιχειρήσεις προσπαθεί να περάσει το μήνυμα ότι είναι διατεθειμένος να προσφέρει την  ασφάλεια της μακροπρόθεσμης βοήθειας. Κοντολογίς, τους προσφέρει διασφάλιση.

Αντίθετα για τις  μικρές επιχειρήσεις και τους  μεμονωμένους εργαζόμενους, επιλέγει την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα. Οι   βραχυπρόθεσμες,  αποσπασματικές και  επιλεκτικές  παρεμβάσεις, παραπέμπουν σε ομηρία παρά σε μέτρα αντιμετώπισης της ύφεσης. Έτσι καταφερνει, αντί να αμβλύνει  την αβεβαιότητα να την οξύνει .Οι  απλοί εργαζόμενοι με την πολιτική που ξεδιπλώνει  η Κυβέρνηση, όχι μόνο δεν έχουν βάσεις για να χτίσουν τα σχέδια τους, αλλά έχουν κάθε λόγο να τρέμουν για την  προοπτική μιας οικονομικής αιμορραγίας  που θα τους οδηγήσει σε εξώσεις, κατασχέσεις, προσωπικές χρεοκοπίες και έλλειψη στέγης. Σε αυτόν τον τρόμο ποντάρει ο κ.Μητσοτάκης για να τους αναγκάσει  να αποδεχτούν ακόμα χαμηλότερους μισθούς , ακόμα μεγαλύτερο ψαλίδισμα των δικαιωμάτων τους και ανοχή στο ξεπούλημα που έχει κατά νου . Αν  ήθελε πραγματικά ο κ.Μητσοτάκης να προστατέψει τους ευάλωτους, θα έκανε το αυτονόητο:  θα επέβαλε την  ασφάλιση της ανεργίας έως ότου επιστρέψουν οι θέσεις εργασίας.

Υπό το πρίσμα αυτο η Κυβέρνηση ούτε είναι άπραγη ούτε αδιαφορεί . Ακολουθεί την πολιτική της απραξίας για να ενισχύσει αυτούς που πραγματικά την ενδιαφέρουν, αδιαφορώντας για την τύχη των υπόλοιπων. Το στοίχημα σήμερα δεν είναι αν τελικά ο κ. Μητσοτάκης καταφέρει να επιβάλλει την πολιτική που έχει κατα νου, αλλά οι διαστάσεις της επερχόμενης αναδιανομής εισοδήματος που σήμερα-λόγω απραξίας- φαίνεται  αναπόφευκτη.  Η σφοδρότητά της θα είναι τόσο ισχυρή, ώστε οι προηγούμενες φούσκες του Χρηματιστηρίου και της αγοράς ακινήτων θα μοιάζουν με φάρσες. Το πολιτικό σύστημα στην κατάσταση που βρίσκεται είναι αμφίβολο αν θα καταφέρει να επιβιώσει από αυτήν τη δοκιμασία και γι’ αυτό είναι  πιθανό να απαντήσει με αυταρχισμό και με λιγότερη Δημοκρατία