4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Η πορεία του Μοράλες

Η πορεία του Μοράλες
Στα σχεδόν 14 χρόνια  στην εξουσία, ο Μοράλες επέβλεπε  τις κοινωνικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις που μείωσαν σημαντικά την ανισότητα και έδωσαν στους Βολιβιανούς μια αληθινή φωνή και επιρροή στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε η χώρα -αξιοσημείωτη κληρονομιά κοινωνικού μετασχηματισμού.
Ο κίνδυνος σήμερα είναι ότι μια κυβέρνηση μετά τον Μοράλες δεν θα επικεντρωθεί στην αποκατάσταση των δημοκρατικών αρχών που έχουν διαβρωθεί υπό την διακυβέρνησή του, αλλά στην ανατροπή των συμμετοχικών πολιτικών που ήταν το σήμα κατατεθέν της προεδρίας του. Πράγματι, η αυτοδιορισμένη προσωρινή κυβέρνηση που διαδέχθηκε τον Μοράλες, υπό την ηγεσία της άλλοτε γερουσιαστή Jeanine Áñez και ενός πλήθους σταθερά δεξιών προσωπικοτήτων, προχωρεί ήδη προς αυτή την κατεύθυνση, με μέλη του υπουργικού συμβουλίου να προσπαθούν να δυσφημήσουν τον πρώην πρόεδρο και να απειλούν να συλλάβουν τους «στασιαστές» υποστηρικτές του Μοράλες και δημοσιογράφους. Όμως, παρ’ όλα τα λάθη του, ο Μοράλες διατηρεί μεγάλη λαϊκή υποστήριξη και οποιαδήποτε ανοιχτή προσπάθεια να ανατραπεί η κληρονομιά του κινδυνεύει να στείλει την χώρα σε έναν αβέβαιο και επικίνδυνο δρόμο προς παρατεταμένες πολιτικές συγκρούσεις και βιαιότητες.
Η δραματική έξοδος του Μοράλες έκλεισε σχεδόν δεκατέσσερα χρόνια διακυβέρνησης που μεταμόρφωσε εντελώς την Βολιβία. Η απίθανη άνοδός του έγραψε ιστορία. Ήταν ένας καλλιεργητής κόκας, τότε επικεφαλής ενός συνδικάτου, προτού αναρριχηθεί στην ηγεσία του Κινήματος για τον Σοσιαλισμό, ή MAS -ένα κόμμα το οποίο εκείνος βοήθησε να σχηματιστεί στα μέσα της δεκαετίας του '90. Τεράστια εγχώρια κινήματα κοινωνικής διαμαρτυρίας συντάρασσαν την Βολιβία κατά την διάρκεια εκείνης της περιόδου. Το MAS, με τον Morales επικεφαλής, διογκώθηκε μαζεύοντας την πολιτική ενέργεια πίσω από αυτά τα κινήματα.
 
Μέσα σε λίγα μόνο χρόνια, οι μαζικές κινητοποιήσεις ανέτρεψαν δύο προέδρους, σάρωσαν τα παραδοσιακά κόμματα, αμφισβήτησαν την προσέγγιση της Βολιβίας προς την ελεύθερη αγορά για την ανάπτυξη (που διαλαλείτο εδώ και πολύ καιρό ως πρότυπο για την περιοχή) και το 2005 έφερε τον Μοράλες στην Προεδρία με το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων στην δημοκρατική ιστορία της χώρας. Μετά από σχεδόν πέντε αιώνες αποικιοκρατίας και κυριαρχίας της λευκής μειονότητας, η κυβέρνηση Μοράλες ήταν η πρώτη που εκπροσώπησε και ενδυνάμωσε την αυτόχθονα πλειοψηφία της χώρας. Μέχρι το 2009, στην κορύφωση της εξουσίας του, το MAS ήταν το μοναδικό κόμμα της χώρας με πραγματικά εθνική εμβέλεια.
 
Η κυβέρνηση του Μοράλες ήταν ένα σημαντικό μέλος της «αριστερής στροφής» της Λατινικής Αμερικής κατά την πρώτη δεκαετία του αιώνα, όταν δώδεκα χώρες που αποτελούν τα δύο τρίτα του πληθυσμού της περιοχής, εξέλεξαν κεντροαριστερές κυβερνήσεις. Αλλά η περίπτωση της Βολιβίας διέφερε από πολλές απόψεις. Το MAS είχε ισχυρότερες και βαθύτερες ρίζες στα κοινωνικά κινήματα από τους περιφερειακούς ομολόγους του και αποδείχτηκε πολύ πιο αποτελεσματικό στο να οδηγεί ηγέτες από αυτά τα κινήματα -πολλοί από αυτούς ιθαγενείς- σε θέσεις εξουσίας στο κράτος, ορισμένοι ως βουλευτές, άλλοι ως αξιωματούχοι σε εθνικό και τοπικό επίπεδο. Στο παρελθόν, μόνο εκείνοι με υψηλά επίπεδα επίσημης εκπαίδευσης θα μπορούσαν να γίνουν κρατικοί αξιωματούχοι ή μέλη της δημόσιας διοίκησης. Αυτό το σύστημα, το οποίο επί δεκαετίες είχε διατηρήσει την εξουσία με ασφάλεια μακριά από τους λιγότερο προνομιούχους, τώρα τερματίστηκε. Από τα αγροτικά κινήματα μέχρις ένα ευρύ φάσμα πολιτικών δικτύων, ομάδες που είχαν προηγουμένως μικρό λόγο για το πώς λειτουργούσε η χώρα είδαν την εξουσία και την επιρροή τους να αυξάνονται.
 
Επίσης, η Βολιβία τα πήγε καλά οικονομικά, σε έντονη αντίθεση με χώρες όπως η Αργεντινή, όπου η αριστερή κυριαρχία έγινε σύντομα ένα ζόρι στα δημόσια οικονομικά, ή η Βενεζουέλα, που κατέληξε σε οικονομική καταστροφή. Σε αντίθεση με τους ηγέτες αυτών των χωρών, ο Μοράλες συνδύασε την εντεινόμενη ρητορική περί εθνικοποιήσεων με μετριοπαθείς πολιτικές. Χαιρέτησε τους ξένους επενδυτές στους κερδοφόρους τομείς των μεταλλείων και των υδρογονανθράκων της Βολιβίας, αυξάνοντας παράλληλα τους φόρους που πλήρωναν, παράγοντας σταθερή οικονομική ανάπτυξη, χαμηλό πληθωρισμό και εξαιρετική αύξηση των κρατικών εσόδων. Η κυβέρνηση δαπάνησε αυτά τα χρήματα σε βασικές υποδομές, στην εκπαίδευση, την υγεία και, σε μικρότερο βαθμό, στην κοινωνική ασφάλιση. Οι νέοι φόροι βοήθησαν επίσης στην χρηματοδότηση κοινωνικών προγραμμάτων που επέτρεψαν στην Βολιβία να μειώσει δραστικά την εισοδηματική ανισότητα από όσο οποιαδήποτε άλλη χώρα της περιοχής. Τέτοια είναι η ισχύς αυτών των κοινωνικών πολιτικών που, ο Κάρλος Μέσα, ο κύριος αντίπαλος του Μοράλες στις εκλογές του 2019, υποσχέθηκε να τις διατηρήσει εάν εκλεγεί.