4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Θέμα εμπιστοσύνης

Θέμα εμπιστοσύνης

Οι τηλεοπτικές εικόνες με ανθρώπους που βγαίνουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν, είναι όλο και πιο συχνές. Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο , Σουηδία,  Δανία,...Ευρωπαίοι που φοβούνται για το παρόν και το μέλλον τους και αμφισβητούν την ειλικρίνεια και τις προθέσεις των ηγετών τους. Το  υπόγειο ρεύμα αμφισβήτησης που διατρέχει  την Ευρώπη εμφανίζεται όλο και πιο ορμητικό καθώς τροφοδοτείται από ένα διογκούμενο έλλειμμα εμπιστοσύνης.

Ο δυναμικός και ενίοτε βίαιος τρόπος που εκφράζει την παρουσία του, ήδη έχει αναγκάσει τη επιστημονική κοινότητα να το αναγνωρίσει ως συστατικό της νέας κοινωνικής πραγματικότητας και να αναζητήσει τις αιτίες της εμφάνισης του. Σήμερα,  πολιτικοί επιστήμονες το περιγράφουν ως  μαζικό κύμα αμφισβήτησης και άρνησης που ξεκίνησε από την  κριτική στη διαχείριση της πανδημίας και εξελίχθηκε σε αμφισβήτηση του τρόπου διακυβέρνησης.

Το πανεπιστήμιο της Κωνσταντίας σε έρευνα με δείγμα 15.000 ανθρώπων, διαπίστωσε ότι «μόνο το 50% των ερωτηθέντων εκτιμά ότι η επίσημη κυβερνητική ενημέρωση ανταποκρίνεται πλήρως στην αλήθεια». Σύμφωνα με άλλες έρευνες, αυτοί που αμφισβητούν τα επίσημα στοιχεία για την πανδημία φτάνουν στο 10 με 15% του πληθυσμού της Ευρώπης. Τα ΜΜΕ, που αρέσκονται σε ομαδοποιήσεις και ταμπέλες, μιλούν για το κίνημα Querdenker ("Αυτοί που σκέπτονται διαφορετικά") στο οποίο στοιχίζονται άνθρωποι που έχουν αποκολληθεί από τον κοινωνικό ιστό και τροφοδοτούν την  αντιπαράθεση ανάμεσα σε μία ριζοσπαστική μειοψηφία και στην υπόλοιπη κοινωνία. Το ΔΝΤ  σε πρόσφατη μελέτη του, αναφέρεται σε έκρηξη που βρίσκεται «καθ΄οδόν». Χρησιμοποιεί στοιχεία από πρόσφατες πανδημίες (SARS, H1N1, MERS, Ebola και Zika) και διαπιστώνει ότι οι υγειονομικές κρίσεις προκαλούν  κοινωνικές αναταραχές ιδιαίτερα σε χώρες με υψηλά επίπεδα ανισότητας.

Με απλά λόγια οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους επειδή φοβούνται τη φτώχεια και επειδή διαπιστώνουν οτι οι Κυβερνήσεις τους αδιαφορούν γι’ αυτούς . Και η ένδεια λόγω πανδημίας δεν είναι μία αόριστη απειλή, που κυοφορείται στο μυαλό πεσιμιστών επιστημόνων αλλά μία πραγματικότητα που αναγνωρίζουν όλοι. Η  Παγκόσμια Τράπεζα προειδοποιεί   ότι μέχρι το τέλος του 2021 , η πανδημία θα μπορούσε να ωθήσει έως και 150 εκατομμύρια επιπλέον ανθρώπους κάτω από το όριο της ακραίας φτώχειας (ορίζεται ως η διαβίωση με 1,90 δολάρια ανά ημέρα), ενώ το Brookings Institution προβλέπει ότι η αύξηση της φτώχειας θα μπορούσε να συνεχιστεί έως το 2030.

Όμως αυτό που συμβαίνει δεν αφορά μόνο στους τρόπους και τις επιπτώσεις από τη διαχείριση της πανδημίας. Οι άνθρωποι σήμερα είναι δυσαρεστημένοι και φοβισμένοι, διότι διαπιστώνουν ότι οι ηγεσίες τους όχι μόνο αδιαφορούν αλλά  αρνούνται να λογοδοτήσουν για τις επιλογές  τους. Και οι πολιτικές ελίτ αντί να προβληματιστούν από το φόβο και την αγωνία, εξακολουθούν να κλείνουν τα μάτια τους στις ανησυχίες των πολιτών. Αντί να αποδεχτούν τη συνταγματικά κατοχυρωμένη  απαίτηση των ανθρώπων να κυβερνώνται με τρόπο που θα αμβλύνει την φρίκη του προδιαγραφόμενου αδιεξόδου  , επιμένουν να  χαρακτηρίζουν την διαμαρτυρία ως «αντικοινωνική συμπεριφορά» και αυτούς που διαμαρτύρονται ως  «περιθωριακές μειοψηφίες». Δεν τους προβληματίζει το ενδεχόμενο, ότι με τη στάση τους  επιβεβαιώνουν  εκείνους που ταυτίζουν τις δημοκρατικές ηγεσίες με τις ελίτ που επιδιώκουν δημόσια αξιώματα για ιδιωτικό κέρδος. Υποτιμούν τη δημοκρατία, αφού δεν  αναγνωρίζουν ότι η ανθεκτικότητά της οφείλεται στην ικανότητα που διαθέτει να διορθώνει τα λάθη της, δίδοντας εξουσία σε θεσμούς και όχι σε ηγέτες. Απορρίπτουν την ήπια ισχύ του κατευνασμού και υιοθετούν τη βια του κλιμακούμενου αυταρχισμού. Σήμερα ο απλός άνθρωπος , νοιώθει εγκλωβισμένος. Αν φωνάξει την αγωνία του, απειλείται με γκλοπ και χημικά. Αν παραμείνει σιωπηλός, τότε είναι σαν να συναινεί για το ζοφερό μέλλον που  προφητεύουν οι ...σοφοί.  

Υπό το πρίσμα αυτό η πραγματική πρόκληση σ΄ αυτές τις μέρες της πανδημίας ,είναι να πειστούν οι  άνθρωποι ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί λειτουργούν και ότι η δημοκρατία δεν χαρακτηρίζεται  από τις μεθοδεύσεις και τους ελιγμούς των πολιτικών ελίτ, αλλά από τη λειτουργία ενός ολόκληρου συστήματος που έχει τους ίδιους στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει: η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση να αποδεικνύουν καθημερινά την ανιδιοτέλεια τους, ο τύπος την αυτονομία του, η δικαστική εξουσία την ανεξαρτησία της , η εκτελεστική εξουσία την αμεροληψία της, οι διανοούμενοι την ευθυκρισία τους.

Στον τόπο μας η αλαζονεία των ισχυρών θρέφει την καχυποψία των ευάλωτων και η απροκάλυπτη επίδειξη ισχύος των κυβερνώντων αδυνατίζει την ικανότητα  της δημοκρατίας να ελέγχει, να  ισορροπεί   και να κατανέμει την εξουσία, ώστε να επιτυγχάνει την ισορροπία. Αγνοούν τα μαθήματα της ιστορίας και αυτό μπορεί να αποδειχθεί προάγγελος μελλοντικών δεινών.