4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Και μετά την καθαρή έξοδο; Το ισπανικό παράδειγμα

Και μετά την καθαρή έξοδο; Το ισπανικό παράδειγμα

Το σενάριο πανομοιότυπο. Οι πολιτικοί που βρίσκονται στην εξουσία προσπαθούν να εμφανίσουν μία εικονική πραγματικότητα αξιοποιώντας κυρίως τις μεταβολές του ΑΕΠ και δευτερευόντως "πειραγμένες" στατιστικές για επιμέρους οικονομικές δραστηριότητες. Αγνοούν επιδεικτικά την οικονομία της καθημερινότητας και την αγωνία των ανθρώπων να καλύψουν τα βασικά έξοδά τους. Από αυτόν τον κανόνα δεν έχει ξεφύγει κανείς κυβερνήτης μνημονιακής χώρας είτε δεξιός όπως ο Ραχόι είτε αριστερός όπως ο Τσίπρας. Είναι απίστευτες οι ομοιότητες που εμφανίζουν οι πολιτικοί χειρισμοί που κάνουν  προκειμένου να διαχειριστούν τις ολέθριες επιπτώσεις της πολιτικής που αποδέχονται στην καθημερινότητας εκατομμυρίων ανθρώπων. Λες πίσω τους βρίσκεται μία "Διεθνής των Μνημονιακών" που σχεδιάζει και καθοδηγεί κάθε τους βήμα είτε παραμένουν σε Μνημόνια είτε έχουν "φύγει" από αυτά.

 

Για παράδειγμα  η Ισπανία. Η χώρα βγήκε από τα Μνημόνια αλλά το αποτύπωμα τους εξακολουθεί να είναι βαθύ στην ισπανική κοινωνία. Όπως γράφει η ισπανική ηλεκτρονική εφημερίδα ctxt.es , σε αντίθεση με αυτά που λέει  ο ισπανός υπουργός των Οικονομικών Cristobal Montoro -βασιζόμενος στην θετική μεταβολή του ΑΕΠ-   για την "καλύτερη στιγμή της οικονομικής ιστορίας της Ισπανίας»,   η πραγματικότητα στην καθημερινότητα των Ισπανών είναι εντελώς διαφορετική. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση για τη φτώχεια της Eurostat, πάνω από 683.000 ισπανικά νοικοκυριά, το 3,7% του συνόλου, δεν μπορούν να έχουν  πρόσβαση σε πρωτεϊνούχο γεύμα  για δύο συνεχόμενες ημέρες . Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό από τότε που άρχισε η Μεγάλη Ύφεση: 1,7 μονάδες περισσότερο από το 2008 (2,2%) και 0,2 μονάδες περισσότερο από ό, τι στα πιο σκληρά χρόνια της κρίσης (3,5% το 2013) . Οι μονογονεϊκές οικογένειες πλήττονται  περισσότερο, καθώς αποτελούν το 8,1% των αποκλεισμένων  από  4,9% το 2015. Αυτό σημαίνει ότι  σχεδόν 150.000 μονογονεϊκά νοικοκυριά -με επικεφαλής κατά κύριο λόγο γυναίκες-έχουν  αυτό το πρόβλημα.

 

Ο αριθμός των πολιτών που αδυνατούν να αντιμετωπίσουν απροσδόκητα οικονομικά έξοδα είναι επίσης πολύ μεγαλύτερος σε σχέση με εκείνον πριν την κρίση. Το 2008, το 29,6% του πληθυσμού δεν μπορούσε  να αντιμετωπίσει  τις απρόβλεπτες δαπάνες. Το 2017 το ποσοστό αυτό είχε φθασει στο 36,6%. Πρόκειται κυρίως για ανθρώπους  ηλικίας κάτω των 65 ετών, οι οποίοι έχουν σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος των προγραμμάτων λιτότητας.

 

 

Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση της Ισπανίας ανακοινώνει με μεγάλη φαντασία "τους πιο κοινωνικούς προϋπολογισμούς στην ιστορία". Η πραγματικότητα, όπως είπε στο CTXT ο  Emilio de la Peña, είναι ότι, από την άφιξη του Rajoy στην εξουσία, οι κοινωνικές δαπάνες , εκτός από τις συντάξεις, μειώθηκαν κατά 27% . Φέτος, είναι στο χαμηλότερο επίπεδο  από το 2009. Από το 2011 όταν ο κ. Ραχόι βρέθηκε στην εξουσία  , η Κυβέρνηση του χρησιμοποίησε πολλές τεχνικές για να δημιουργήσει μία εικόνα τεχνητής ευημερίας καθώς προσπάθησε να πείσει τους ισπανούς  ότι οι κοινωνικές δαπάνες συνέχισαν να αυξάνονται. Οι στατιστικές αλχημείες είναι  συνηθισμένες αλλά σε καμία περίπτωση οι στατιστικές δεν μπορούν να αλλοιώσουν την πραγματικότητα που είναι ότι η καθημερινή ζωή πολλών πολιτών απέχει πολύ από την αξιοπρέπεια.

 

Δείκτης AROPE

 

Ο δείκτης AROPE αποτελεί μία από τις βασικές αναφορές για την αξιολόγηση της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης του πληθυσμού. Ο δείκτης, ο οποίος περιλαμβάνεται στην αναπτυξιακή στρατηγική της ΕΕ «Ευρώπη 2020», μετράει τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού  με βάση διάφορες μεταβλητές: εισόδημα, υλική στέρηση κ.α. Από το ξέσπασμα της κρίσης, ο δείκτης αυτός έχει  σκαρφαλώσει και εξακολουθεί να παραμένει στα ύψη. Το 2014, 13,4 εκατ άνθρωποι , σχεδόν το 28% του πληθυσμού αντιμετωπίζαν  τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού . Το 2016 μειώθηκε στο 27,8% , καθώς περισσότεροι από 12,9 εκατομμύρια ανθρώπους να βρίσκονται σε αυτή τη σοβαρή κατάσταση.

 

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι το αφήγημα περί "καθαρής εξόδου" είναι ένα επινόημα. Ένα τρύκ χρήσιμο στους δημαγωγούς αλλά εξαιρετικά προκλητικό για εκατομμύρια άλλους ...