4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Κερδοσκόποι ή ευεργέτες

Κερδοσκόποι ή ευεργέτες

Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή την πανδημία, οι ηγεσίες έχουν αποδυθεί σε μία προσπάθεια να αποδώσουν στην «βιομηχανία της υγείας» αγγελικά χαρακτηριστικά: Φαρμακοβιομηχανίες- σωτήρες , επιχειρηματίες της υγείας- άγγελοι , πολιτικές ηγεσίες-προστάτες. Όμως αυτή η ειδυλλιακή εικόνα απέχει πολύ από την πραγματικότητα  που αποκαλύπτουν ιστορίες του παρελθόντος

 

Η ιστορία ήλθε στο φως από  έρευνα οργανισμού  ερευνητικής δημοσιογραφίας. Εκτυλίχθηκε  προσφάτως , στην ενδοχώρα της Οκλαχόμα, εκεί όπου βρίσκονται οι  φάρμες, που ταΐζουν τις ΗΠΑ . Στο επίκεντρο τα μικρά νοσοκομεία σε μικρές πόλεις των αγροτικών περιοχών.

 

Μία μέρα , εμφανίστηκαν τα "λευκά κολάρα". Συστήθηκαν ως οι «ειδικοί» που θα έσωζαν τα μικρά τοπικά νοσοκομεία από την οικονομική δυσπραγία. Υποσχέθηκαν τα εκατομμύρια  των επενδυτών και ζήτησαν για αντάλλαγμα  τη διαχείριση. Κάποιοι τους πίστεψαν . Και τότε  ξεκίνησε ο εφιάλτης: Δάνεια . Φουσκωμένες δαπάνες. Λογαριασμοί με συνδεδεμένες –ενίοτε θυγατρικές- εταιρίες. Απλήρωτοι εργαζόμενοι. Προγράμματα ασφάλισης των υπαλλήλων που διακόπηκαν  . Στην έρευνα καταγράφεται η μαρτυρία εργαζόμενης, που σαγηνευμένη  από το όνειρο της βουκολικής  ηρεμίας  παράτησε την στρωμένη δουλειά της για να εργαστεί στο μικρό νοσοκομείο που διευθύνονταν από έναν εξπέρ της ...διαχείρισης. Λίγους μήνες μετά, κτυπημένη από καρκίνο, ανακάλυψε ότι ήταν ανασφάλιστη διότι οι «εξπέρ» είχαν  σταματήσει την καταβολή των ασφάλιστρων . Για να μην τα πολυλογούμε, οι αρχές διαπίστωσαν ότι οι "μεσσίες" δεν ήταν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από στυγνοί κερδοσκόποι...

 

Τα μικρά επαρχιακά νοσοκομεία  είναι οι «καθρέπτες» των «επενδυτών» και της «επαγγελματικής διαχείρισης» της υγείας από «εξειδικευμένους ιδιωτικούς φορείς».  Οι κανόνες τους ,που αποσκοπούν σε μεγάλα  κέρδη και σε υψηλά  μερίσματα, αγνοούν την κοινωνική διάσταση του αγαθού της υγείας καθώς ο πόνος, η αγωνία και η απόγνωση είναι συστατικά του επιχειρηματικού τους μοντέλου.  Για παράδειγμα, η διαχείριση των οφειλών  από τη νοσοκομειακή περίθαλψη που κάνουν, δεν διαφέρει από εκείνη των άλλων εμπόρων χρέους . Οι "οφειλές υγείας" , που κατέχουν υψηλή θέση στη λίστα του ιδιωτικού χρέους στις ΗΠΑ , αγοράζονται , πωλούνται και εκχωρούνται, όπως τα χρέη από  πιστωτικές κάρτες, καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια . Καθώς οι "κυνηγοί χρεών" δεν καταλαβαίνουν από αρρώστιες ,υγειονομικές κρίσεις, κορονοϊούς , ανεργία και ανημποριά, πολλές  φορές ο  επίλογος γράφεται με κατασχέσεις και πλειστηριασμούς. 

 

Αλλά και οι ιστορίες των φαρμακευτικών έχουν ενδιαφέρον. Οι πολυεθνικές του φαρμάκου  καλλιεργούν το προφίλ του ...καινοτόμου ευεργέτη. Αξιοποιούν  τα κενά της δημοσίας χρηματοδότησης με τις επιταγές που κόβουν, αλλά το πραγματικό τους κίνητρο είναι να επηρεάζουν την ατζέντα της παγκόσμιας υγείας για  να πουλάνε επώνυμα φάρμακα σε καλές τιμές.

 

Στο πρόσφατο παρελθόν, η  Novartis δώριζε  φάρμακα στον  ΠΟΥ για την καταπολέμηση της λέπρας και ανέπτυξε νέα εμβόλια για τον δάγκειο πυρετό και τη φυματίωση, ενώ  η  Merck και η Pfizer έκαναν σημαντικές δωρεές φαρμάκων για την καταπολέμηση ασθενειών όπως η ογκοκέρκωση και το τράχωμα. Όμως όταν κινδυνεύουν οι "πατέντες" τους τότε πετούν τη μάσκα της "κοινωνικής ευαισθησίας" και υπερασπίζονται με λύσσα τα συμφέροντα τους .

 

Είναι νωπές οι μνήμες από τις πρακτικές της  Novartis στην αντιπαράθεση με την Ινδία. Υπενθυμίζεται, ότι η πολυεθνική  προσπάθησε  να αποδυναμώσει τη νομοθεσία της Ινδίας περί «πατεντών», με τρόπους που οι «Γιατροί Χωρίς Σύνορα» ανέφεραν  ότι θα έχουν «καταστροφικές συνέπειες» για την πρόσβαση των φτωχών στις υπηρεσίες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

 

Επίσης κανείς  δεν έχει  ξεχάσει ότι 39 κορυφαίες εταιρείες φαρμάκων το 1998 μήνυσαν την κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής για την εφαρμογή ενός νόμου, που αποσκοπούσε  να καταστήσει τα αντιρετροϊκά φάρμακα πιο προσιτά στους φτωχούς ανθρώπους που πέθαιναν  από AIDS. Ήθελαν με τον τρόπο αυτό  να αποτρέψουν τη μείωση της τιμής για  το κοκτέιλ των τριών αντιρετροϊκών φαρμάκων (η θεραπεία κόστιζε περισσότερα από 10.000 δολάρια ανά άτομο ετησίως ) αδιαφορώντας για το γεγονος, ότι το 99% των σχεδόν 25 εκατομμυρίων  ανθρώπων παγκοσμίως που ζούσαν με HIV, δεν είχαν πρόσβαση στην θεραπεία. Στο Διεθνές Συνέδριο για το AIDS που είχε γίνει τον Ιούλιο του 2000 στο Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής, πολιτικοί επέρριπταν  την ευθύνη για τις υψηλές τιμές στις  φαρμακευτικές που έλεγχαν τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας  και στην Συμφωνία του ΠΟΕ για τα Δικαιώματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Οι  φαρμακευτικές, φοβούμενες την διαφαινόμενη αναγκαστική αδειοδότηση, υποχώρησαν και μείωσαν τις τιμές των φαρμάκων, με αποτέλεσμα το 2011 το ετήσιο κόστος της φαρμακευτικής αγωγής για το HIV/AIDS στην Αφρική να  μειωθεί σε 100 δολάρια ανά ασθενή ετησίως .

 

Στην εποχή των «μεταρρυθμίσεων», κάθε ευρώ που κόβεται από τη δημόσια υγεία, είναι μια μορφή έμμεσης και κρυφής επιδότησης στους «επενδυτές» που βλέπουν τις ασθένειες, ως μηχανές εκτύπωσης χρήματος. Όλοι  τους, ανεξάρτητα από το χώρο που δραστηριοποιούνται(φάρμακο, υπηρεσία παροχής υπηρεσιών κ.α) ,στοχεύουν στα πορτοφόλια αυτών που μπορούν να πληρώσουν και όχι μόνο αδιαφορούν για τους φτωχούς, αλλά αντιδρούν σε κάθε πολιτική που αποσκοπεί στη βελτίωση της υγείας τους.

 

Οι πολιτικές ηγεσίες αφορίζοντας τις  πολιτικές που θέτουν  όρια και φραγμούς στις υπερβολές του ιδιωτικού τομέα, μας οδηγούν συνειδητά και προμελετημένα σε  υγειονομικό απαρτχάιντ . Υπο το πρίσμα αυτό, η άρνηση της Κυβέρνησης να επενδύσει -με ανθρώπους και υποδομές- στη δημόσια υγεία, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως επιλογή που υπαγορεύεται από τη δημοσιονομική δυσπραγία αλλά ως απόφαση που  αποσκοπεί στο άνοιγμα  νέων  προσοδοφόρων πεδίων για τους «επενδυτές». Προφανώς αξιολογεί  τη διεύρυνση  των ανισοτήτων  στην υγεία που έπονται,  ως «αποδεκτό κόστος» και αδιαφορεί  για την καταστροφική ηθική και κοινωνική  κρίση που θα προκαλέσει. Πρόκειται για μία συνειδητή απόφαση , στην οποία δεν έχει το ελαφρυντικό της άγνοιας καθώς η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται την «οικονομία της υγείας» οι κάθε λογής «επενδυτές», που τώρα περιμένουν το «πράσινο φώς» για να καρπωθούν τα κέρδη της απραξίας της.