4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Οι πολιτικοί της ...κολοκυθιάς

Οι πολιτικοί της ...κολοκυθιάς

Για μας τους παλιούς η «κολοκυθιά»  ήταν ένας ευχάριστος τρόπος για να περνάμε τα παιδικά μας απογεύματα. Τότε , δεν περνούσε από το μυαλό μας ότι αυτό το  «και γιατί;» του παιχνιδιού ήταν κάτι παραπάνω από παιδική διαφωνία. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά για να συνειδητοποιήσω ότι η "κολοκυθιά" μπορεί να μετατραπεί σε  ...πολιτική και  φιλοσοφία διακυβερνησης. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση ουσιαστικά συμπεριφέρονται σαν να παίζουν την «κολοκυθια» με τους μεν να προτείνουν και τους άλλους να διαφωνούν και να αντιπροτείνουν. Μία «αναπαράσταση» της Δημοκρατίας  στην οποία ο νικητής αναδεικνύεται το βράδυ των εκλογών αλλά που κρίνεται  καθημερινά από τα «γιατί έτσι θέλω...» αυτών που έχουν το «πάνω χέρι».

Την τελευταία εβδομάδα , ο πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση του με τα διαδοχικά «έτσι θέλω» έδωσαν μία –όχι τόσο -καινούργια αλλά εξαιρετικά επικίνδυνη διάσταση στην πολιτική «κολοκυθιά»  . Η «βίβλος»  του Πισαρίδη που οι  εντολές της  θα μετατρέψουν  τις ζωές των πιο αδύναμων σε κόλαση , τα βαπόρια που στη θωριά τους ο κορονοϊός σκιάζεται και το βάζει στα πόδια, οι αυθαιρεσίες  που , μετά την σιωπηλη κυβερνητική αποδοχή , τείνουν  να γίνουν συνοδευτικο της εργασίας, η επιλεκτική «ευαισθησια» στα θύματα των φυσικών καταστροφών,..., είναι μερικές σαφείς ενδείξεις για τον τρόπο που η Κυβέρνηση αντιλαμβάνεται το ... παίγνιο. Αν το καλοσκεφτείς όλα  αυτά μαζί και καθενα ξεχωριστά, συνθέτουν το νέο πολιτισμό της διακυβέρνησης που επιχειρεί να επιβάλλει και στον οποίο όλα ερμηνεύονται και δικαιολογούνται με την επίκληση ενός : "Γιατί έτσι θέλω ...".

Πέρα από τα καλαμπουρια η εβδομάδα που πέρασε ήταν αποκαλυπτική. Γνωρίσαμε τον νέο «προφήτη» της οικονομίας , τον κ. Πισαρίδη ,που για χάρη των «προφητειών» του, ο  κ. Μητσοτάκης «χειροτόνησε» έναν υπουργό για να  προσηλυτίσει πιστούς που - όμοια με τους χριστιανούς- θα προσεύχονται  να καρποφορήσουν τα λεφτόδεντρα του Ταμείου Ανάκαμψης  που θα μετατρέψουν την Ελλάδα σε ...παράδεισο.

Μάθαμε επίσης για την «ανοσία των καραβιών». Τα  έγκυρα χείλη του κ. Θεοχάρη  «πρόφήτευσαν (σ.σ. ΕφΣυν φύλλο της 7/8/20)  ότι ο κορονοϊός, μόλις αντικρίσει την μπουκαπόρτα του καραβιού κρύβεται έντρομος στα αμπάρια για 2-3  ώρες και μετά ξεμυτίζει για να επιτελέσει το  καταστροφικό του έργο. Πληροφορίες που εμφάνιζαν τον ΠΟΥ να καλεί εσπευσμένα τον υπουργό Τουρισμού για κάνει διαλέξεις για την επικινδυνότητα στα καράβια, κρίνονται ανακριβείς.

Διαισθανθήκαμε   ότι στο νέο εργασιακό τοπίο που  οραματίζεται η Κυβέρνηση, εμπνευσμένη από την «βίβλο» του Λυσαρίδη, οι εργαζόμενοι θα καλούνται να αποδέχονται ότι όχι μόνο οι αυθαιρεσίες   αλλά και οι απειλες   περιλαμβάνονται στα αποδεκτά και θεμιτά δικαιώματα του εργοδότη.

Ας ξεκινήσουμε όμως από την περίπτωση Πισαρίδη. Ήρθε λοιπόν «μετά χορών και τυμπάνων» και μας είπε ότι τη λύση για το ασφαλιστικό την είχε βρεί ο Πινοσετ πριν μισό αιώνα. Προφήτευσε επίσης ότι η εργασία θα πρέπει να είναι ευέλικτη και προσαρμοστική, σαν την πλαστελίνη και ότι η εκπαίδευση θα πρέπει να στοχεύει στο να κατασκευάζει πειθήνιους εργαζόμενους, οι οποίοι θα υπηρετούν αγόγγυστα την πανσοφη Θεά Αγορά χωρίς απαιτήσεις και δικαιώματα. Και εγώ με το φτωχό μου το μυαλό, σκέφτομαι -με όρους κολοκυθιάς : "και γιατί ο Πισαρίδης και όχι ο Πικετί  ή ο Μιλάνοβιτς ή κάποιος άλλος σπουδαίος οικονομολόγος που υποστηρίζει ότι οι ανισότητες είναι οι μήτρες στις οποίες κυοφορείται ένας κόσμος ,στον οποίο οι πραγματικά πλούσιοι δεν είναι υπόλογοι σε κανέναν άλλο πέραν του εαυτό τους;" . Μια  απαντηση που θα μπορούσε να δώσει ο κ. Μητσοτάκης είναι : "Γιατί έτσι...Γιατί ο λαός αποφάσισε για μία τετραετία να κάνω ό,τι θέλω.". Κάποιοι θα απαντήσουν : "Και γιατί να κάνεις ό,τι θέλεις εσύ και να μην κάνεις ότι θέλουν οι πολλοί;".Λάθος απάντηση , απαντά σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο, πριν  αναθέσει στον κ. Χρυσοχοΐδη να τιμωρήσει τους... αιρετικούς.

«Δεν υπάρχει θέμα με την πληρότητα στα πλοία. Δεν είναι επικίνδυνος ο συνωστισμός για 2-3 ώρες στα πλοία», δηλώνει ο υπουργός Τουρισμού Χάρης Θεοχάρης. "Και γιατί αυτή η ανοσία περιορισμένης διάρκειας  να ισχύει μόνο στα καράβια και να μην ισχύει στα τρένα , στα λεωφορεία, στα μπιτσόμπαρα, στα...", αναρωτιούνται κάποιοι. « Γιατί μόνο εγώ ξέρω...» τους απαντά ο πρώην φοροεισπράκτορας, νυν τουριστικοεισπράκτορας. "Και  ο Τσιόδρας;" , του απαντούν οι άσχετοι που τον άκουγαν επί σχεδόν τρεις μήνες με τον Χαρδαλιά να ψάλλουν τα απολυτίκια κατά του ..συνωστισμού. Λάθος απάντηση , απαντά ο κ .Θεοχάρης και καλεί τον Χρυσοχοΐδη για τα περαιτέρω...

Η αγορά εργασίας θα πρεπει να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες , λέει ο κ. Βρουτσης εκφράζοντας τη σκέψη του Πισαρίδη (σ.σ εδώ η υποθεση παραπέμπει στο «αυγο του Κολομβου» : η σκέψη του Πισαρίδη δημιουργησε τον  Μητσοτάκη και τον Βρούτση ή ο Μητσοτάκης και ο Βρούτσης  βρήκαν τον... Πισαρίδη τους;) . «Και γιατί να προσαρμοστούμε στην αυθαιρεσία και όχι στη νομιμότητα της συναίνεσης ;» απαντούν οι συμμετέχοντες στο κοινωνικό παίγνιο. «Γιατί εγώ βάζω τους κανονες,  δεν θα το κάνουμε εδώ της ...κολοκυθιάς», ανταπαντά ο υπουργός Εργασίας και φωνάζει τον Χρυσοχοΐδη για να αποκαταστήσει το νόμο και την τάξη, ώστε να μη υπάρχουν παρανοήσεις για το ποιός είναι ο αρχηγός της ...κολοκυθιάς.

Αυτά είναι μερικά από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα του τρόπου με τον οποίο η Κυβέρνηση αντιλαμβάνεται την πολιτική ...κολοκυθιά . Σ΄ αυτούς τους δώδεκα μήνες έχει γίνει φανερό  είναι ότι  στο μυαλό της δεν υπάρχει κανένα περιθώριο υποχώρησης και αποδοχής του λάθους. Ό,τι κάνει και ό,τι σκέφτεται να κάνει, είναι καλώς καμωμένα και αυτά που λένε όσοι διαφωνούν, δεν είναι τίποτα άλλο παρά γκρίνιες και εικονοκλαστικές υστερίες, που χρήζουν  καταστολής και σωφρονισμού. Όμως ο αυταρχισμός , του «έτσι θα γίνει ,επειδή έτσι το θέλω» τις περισσότερες φορές καταλήγει  σε ...τερατογενέσεις.