4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Ο άνθρωπος που διέλυσε την ...διπλωματία

Ο άνθρωπος που διέλυσε την ...διπλωματία
Καθώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, πλησιάζει το τέταρτο έτος της προεδρίας του, αντιμετωπίζει σχεδόν παντού τις ζημιές που προκλήθηκαν από τις δικές του πολιτικές. Η διοίκηση του Τραμπ έχει φέρει τον εαυτό της σε διπλωματικά αδιέξοδα με το Ιράν, την Βόρεια Κορέα και την Βενεζουέλα. Έχει υπονομεύσει τις δικές της προσπάθειες για τον τερματισμό του πολέμου στο Αφγανιστάν. Οι οικονομικές ζημίες από τον εμπορικό πόλεμο του Trump με την Κίνα αυξάνονται και το Πεκίνο δείχνει λίγα σημάδια υποχώρησης. Παράλληλα, το πλήγμα στις συμμαχίες από τον πρόεδρο αφήνει τις Ηνωμένες Πολιτείες ασθενέστερες και πιο απομονωμένες.
Η εξωτερική πολιτική του Trump έχει ξεδιπλωθεί σε φάσεις, που αντιστοιχούν σε κάθε ένα από τα έτη του στο αξίωμα. Το 2017, ο «άξονας των ενηλίκων» -κατά κύριο λόγο ο υπουργός Άμυνας, James Mattis, ο υπουργός Εξωτερικών, Rex Tillerson και ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, H. R. McMaster- περιόρισαν, αν όχι όλες, μερικές από τις πιο ενοχλητικές παρορμήσεις του Trump. Το 2018, ο Trump απελευθερώθηκε , εγκαθιστώντας πιο εύκαμπτους συμβούλους και επιδιώκοντας τις δικές του πολιτικές προτεραιότητες -όπως η απόσυρση από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν και η επιβολή τιμωρητικών δασμών στους συμμάχους. Φέτος, το 2019, ήταν το έτος του ζην επικινδύνως, καθώς οι απερίσκεπτες και μερικές φορές αντιφατικές πολιτικές του Trump άρχισαν να τον αγγίζουν. Και το 2020 διαμορφώνεται στο να είναι το έτος των κακών επιλογών: Ένα [έτος] στο οποίο τα τεχνάσματα του Trump τελικά ξηλώνονται και οι επιλογές του μειώνονται.
 
Εξετάστε την κατάσταση της πολιτικής των ΗΠΑ έναντι των τριών  καθεστώτων . Στην Βενεζουέλα, ο πρόεδρος Nicolas Maduro οχυρώνεται  για μεγάλο χρονικό διάστημα και οι απειλές του Trump να χρησιμοποιήσει βία για να επιφέρει αλλαγή καθεστώτος έχουν εκτεθεί ως φθηνοί κομπασμοί. Ομοίως, στην Βόρειο Κορέα, ο συνδυασμός της μέγιστης πίεσης και της μέγιστης δέσμευσης του προέδρου δεν επέτυχε πρόοδο προς την αποπυρηνικοποίηση, αφήνοντάς τον προσκολλημένο στην φαντασία ότι έχει λύσει αυτό το πρόβλημα ακόμη και αν η Πιονγκγιάνγκ βελτιώνει  τα πυρηνικά και πυραυλικά οπλοστάσιά της. Και στον Περσικό Κόλπο, η αποχώρηση του Trump από την πυρηνική συμφωνία του Ιράν έχει αποτύχει: Το Ιράν ανταποκρίθηκε στις αμερικανικές κυρώσεις με την δική του εκστρατεία μέγιστης πίεσης, επιτέθηκε σε δεξαμενόπλοια στον Κόλπο, κατέρριψε ένα αμερικανικό drone, και πραγματοποίησε δραματική επίθεση στην πετρελαϊκή υποδομή της Σαουδικής Αραβίας . Η προκύπτουσα κρίση κλόνισε την παγκόσμια αγορά πετρελαίου και αποκάλυψε ότι ο Trump είχε ελάχιστη επιθυμία για την αναμέτρηση που οι αντιφατικές πολιτικές του ήταν βέβαιο ότι θα προκαλέσουν. Η διοίκησή του είναι τώρα διχασμένη μεταξύ των προσπαθειών για εντατικοποίηση της πίεσης στο Ιράν και της επιθυμίας του Trump να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για να φέρει την Τεχεράνη πίσω στην συμμόρφωση με την συμφωνία από την οποία εκείνος αποχώρησε.
 
Οι πολιτικές του Trump αντιμετωπίζουν προβλήματα και αλλού. Στο Αφγανιστάν, αναζητά, αρκετά λογικά, έναν τρόπο να διαπραγματευτεί έναν τερματισμό αυτής της σύγκρουσης, αλλά ταυτόχρονα υπονόμευσε τους διπλωμάτες του με το να σηματοδοτήσει  την επιθυμία του να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα πριν από τον Νοέμβριο του 2020. Και αντίθετα με τους κομπασμούς του Trump ότι οι εμπορικοί πόλεμοι είναι εύκολο να κερδηθούν, η εμπορική σύγκρουση με την Κίνα δεν έχει εξελιχθεί όπως είχε προγραμματιστεί. Οι αμοιβαίες αυξήσεις των δασμών σίγουρα προκαλούν πραγματική ζημία στην κινεζική οικονομία, αλλά αυξάνουν επίσης τις υφεσιακές πιέσεις στην οικονομία των ΗΠΑ. Αφού αρχικά επιδίωξε να συνάψει μια συμφωνία, η κινεζική κυβέρνηση δείχνει τώρα ελάχιστο ενδιαφέρον για το οικονομικό μεγάλο παζάρι που αναζητά ο Trump. Μέσα σε σχεδόν τρία χρόνια, η κυβέρνηση Trump δεν έχει ακόμη αναπτύξει μια ολοκληρωμένη προσέγγιση για να ανταγωνιστεί την Κίνα -εν μέρει επειδή η προσοχή της Ουάσιγκτον είναι αλλού, στην Βενεζουέλα, στην Βόρεια Κορέα και στο Ιράν.
 
Σε μια περίοδο μεγάλων αναταραχών, ακόμη και μια υπερδύναμη χρειάζεται συμμάχους. Αλλά οι δημόσιες επιθέσεις του Trump σε συμμαχικούς ηγέτες, η μονομερής εγκατάλειψη διεθνών συμφωνιών, και οι τιμωρητικοί δασμοί εναντίον στενών συμμάχων των ΗΠΑ αποδυνάμωσαν τις σχέσεις που θα χρειαστεί για να αντιμετωπίσει η Ουάσιγκτον τις βραχυπρόθεσμες κρίσεις όπως εκείνη του Περσικού Κόλπου καθώς και σοβαρές μακροπρόθεσμες απειλές από την Κίνα και την Ρωσία. Για παράδειγμα, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Ευρώπη δίστασαν  να ακολουθήσουν την ηγεσία του Trump στην αντίσταση στην κινεζική κυριαρχία επί των παγκόσμιων τηλεπικοινωνιακών δικτύων 5G, εν μέρει λόγω της αλλεργίας της διοίκησης Trump σε σοβαρές διαβουλεύσεις και εν μέρει επειδή ανησυχούν ότι ο Αμερικανός πρόεδρος τελικά θα προβεί σε διμερή εμπορική συμφωνία με το Πεκίνο, αφήνοντάς τους απομονωμένους. Ομοίως, οι Ευρωπαίοι έχουν αποστασιοποιηθεί από την αντιπαράθεση του Trump με την Τεχεράνη (αν και τώρα συμφωνούν με την εκτίμηση των ΗΠΑ ότι το Ιράν βρίσκεται πίσω από τις επιθέσεις στην Σαουδική Αραβία), ενώ παράλληλα προσπαθούν να αμβλύνουν την οικονομική ισχύ των ΗΠΑ δημιουργώντας μηχανισμούς για να παρακάμψουν τις αμερικανικές κυρώσεις.