4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Ο επαναστάτης των ισχυρών

Ο επαναστάτης των ισχυρών
Η τάξη που έχει δομήσει την διεθνή πολιτική από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κατακερματίζεται. Πολλοί από τους φταίχτες είναι προφανείς. Αναθεωρητικές δυνάμεις όπως η Κίνα και η Ρωσία, θέλουν να αναμορφώσουν τους παγκόσμιους κανόνες  προς όφελός τους. Αναδυόμενες δυνάμεις όπως η Βραζιλία και η Ινδία, αγκαλιάζουν τα πλεονεκτήματα του status της μεγάλης δύναμης, αλλά αποφεύγουν τις ευθύνες που το συνοδεύουν. Απορριπτικές δυνάμεις όπως το Ιράν και η Βόρεια Κορέα, αψηφούν τους κανόνες που έχουν τεθεί από άλλους. Εν τω μεταξύ, διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ , αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν προβλήματα που πολλαπλασιάζονται ταχύτερα από ό, τι μπορούν να επιλυθούν.
Εβδομήντα χρόνια αφότου ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Χάρυ Τρούμαν, εκπόνησε το σχέδιο για μια βασισμένη σε κανόνες διεθνή τάξη  ώστε να αποφευχθεί ένας γεωπολιτικός ανταγωνισμός του τύπου «ο θάνατός σου η ζωή μου» που προκάλεσε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, το ανέτρεψε. Έχει εκφράσει αμφιβολίες για τις δεσμεύσεις ασφαλείας της Ουάσινγκτον έναντι των συμμάχων της , αμφισβήτησε τις βασικές αρχές του παγκόσμιου εμπορικού καθεστώτος, εγκατέλειψε την προώθηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας ως καθοριστικό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, και απαρνήθηκε την παγκόσμια ηγεσία.
Μετά την αποχώρησή του το 2017, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, προέτρεψε τον διάδοχό του να αγκαλιάσει την αναγκαιότητα της ηγεσίας από τις ΗΠΑ. «Εναπόκειται σε εμάς, μέσω της δράσης και του παραδείγματος, να στηρίζουμε την διεθνή τάξη που έχει επεκταθεί σταθερά από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και από την οποία εξαρτάται ο πλούτος και η ασφάλειά μας», γράφει στο σημείωμα που άφησε στο Οβάλ Γραφείο. Ο Trump ακολούθησε την αντίθετη προσέγγιση. Έκανε προεκλογική εκστρατεία με μια πλατφόρμα ότι η παγκόσμια ηγεσία ήταν η πηγή των προβλημάτων των Ηνωμένων Πολιτειών, όχι μια λύση για αυτά. Υποστήριξε ότι οι φίλοι και σύμμαχοι έπιαναν κορόιδο την Ουάσινγκτον, [λειτουργώντας ως] τζαμπατζήδες με την στρατιωτική της ισχύ, ενώ χρησιμοποιούσαν τις πολυμερείς εμπορικές διαπραγματεύσεις για να κλέβουν αμερικανικές θέσεις εργασίας.
 
Στην αρχή της θητείας του Trump, το ότι διάλεξε για τις κορυφαίες δουλειές στην εθνική ασφάλεια μεταξύ των υπερασπιστών της mainstream εξωτερικής πολιτικής, όπως ο James Mattis ως υπουργός Άμυνας και ο Rex Tillerson ως υπουργός Εξωτερικών, ώθησε τις ελπίδες εγχωρίως και στο εξωτερικό, ότι θα μετριάσει το όραμά του για «Πρώτα η Αμερική». Ωστόσο, με το να αποσυρθεί από την συμφωνία Trans-Pacific Partnership (TPP), την συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή, και την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν˙ με το να υιοθετήσει εμπορικές μερκαντιλιστικές πολιτικές˙ και με το να συνεχίζει να αμφισβητεί την αξία του ΝΑΤΟ, ο Trump έδειξε ότι αυτά που έλεγε τα εννοούσε και αυτά που εννοούσε τα έλεγε. Δεν επιδιώκει να αναζωογονήσει την βασισμένη σε κανόνες τάξη με το να ηγείται φίλων και συμμάχων για μια κοινή αιτία. Είναι οι εχθροί που εκείνος θέλει να νικήσει.
 
Η προτίμηση του Trump για ανταγωνισμό αντί της συνεργασίας αντικατοπτρίζει την πεποίθησή του ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα τα πάνε καλύτερα από άλλες χώρες σε έναν κόσμο στον οποίο οι ισχυροί είναι ελεύθεροι να κάνουν ό, τι θέλουν. Αλλά αποτυγχάνει να καταλάβει ότι το να τα πηγαίνεις καλύτερα από άλλους δεν είναι το ίδιο με το να τα πηγαίνεις καλά. Στην πραγματικότητα, αποστερείται των πολλών πλεονεκτημάτων που έχουν αποκομίσει οι Ηνωμένες Πολιτείες από τον κόσμο που δημιούργησαν: Την υποστήριξη ισχυρών και ικανών συμμάχων που ακολουθούν την ηγεσία τους, την ικανότητα να διαμορφώνουν τους παγκόσμιους κανόνες προς όφελός τους, και τον θαυμασμό και την εμπιστοσύνη που προέρχονται από την υπεράσπιση της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
 
Ακόμη χειρότερα, με το να αποξενώνει τους συμμάχους και να αγκαλιάζει τους αντιπάλους, ο Trump παρέχει ένα άνοιγμα στην Κίνα για να ξαναγράψει τους κανόνες της παγκόσμιας τάξης προς όφελός της. «Καθώς οι ΗΠΑ υποχωρούν παγκοσμίως, η Κίνα εμφανίζεται», παρατηρούσε με χαιρεκακία πέρσι ο Jin Yinan, κορυφαίος αξιωματικός του κινεζικού στρατού. Το Πεκίνο έχει τοποθετήσει τον εαυτό του ως υπερασπιστή του παγκόσμιου εμπορικού συστήματος, του περιβάλλοντος και του διεθνούς δικαίου, καθώς εκμεταλλεύεται τους εμπορικούς κανόνες, κατασκευάζει περισσότερους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής καύσης άνθρακα και επεκτείνει τον έλεγχό του στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Αυτή η προσπάθεια να υποκαταστήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως παγκόσμιο ηγέτη είναι δύσκολο να επιτύχει. Η Κίνα έχει λίγους φίλους και έναν μακρύ κατάλογο εσωτερικών προκλήσεων, όπως η γήρανση του εργατικού δυναμικού, οι βαθιές περιφερειακές και οικονομικές ανισότητες και ένα δυνητικά εύθραυστο πολιτικό σύστημα. Αλλά ένας κόσμος χωρίς ηγέτη και με πολλαπλές ανταγωνιστικές δυνάμεις θέτει τους δικούς του κινδύνους, όπως κατέδειξε η τραγική ιστορία της Ευρώπης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα είναι η μόνη χώρα που θα πληρώσει το τίμημα για μια επιστροφή σε έναν τέτοιο κόσμο.
 
Η εχθρότητα του Trump προς την ίδια την γεωπολιτική εφεύρεση των Ηνωμένων Πολιτειών  έχει σοκάρει πολλούς φίλους και συμμάχους της Ουάσινγκτον. Οι αρχικές ελπίδες τους ότι θα μπορούσε να εγκαταλείψει την προεκλογική ρητορική του όταν θα βρισκόταν στην εξουσία και ότι θα υιοθετήσει μια πιο παραδοσιακή εξωτερική πολιτική, έχουν καταρρεύσει. Καθώς ο Trump έχει εγκαταλείψει τους παλιούς τρόπους που γίνονταν οι δουλειές, οι σύμμαχοι πήραν τον δρόμο τους μέσα από τα αρχικά στάδια της θλίψης: Άρνηση, οργή, διαπραγμάτευση και κατάθλιψη. Σε μια τυπική εξέλιξη, η αποδοχή θα πρέπει να έρθει στην συνέχεια.