4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Πολιτικές εξαθλίωσης

Πολιτικές εξαθλίωσης

Αυτό που από την εποχή του Ρήγκαν και της Θάτσερ μασκαρεύονταν  με τη μάσκα της «αποτελεσματικότητας» σήμερα με την πανδημία  που αύξησε δραματικά τον αριθμό των ανθρώπων που είναι απροστάτευτοι,  έγινε ξεκάθαρο: Για τις πολιτικές ελίτ , οι φτωχοί  είναι σαν τους κομήτες. Εμφανίζονται  κάθε τέσσερα χρόνια για λίγα λεπτά -τόσα όσα απαιτείται για  να διανύσουν τη διαδρομή από το εκλογικό παραβάν στην κάλπη-και μετά εξαφανίζονται.

Οι μάσκες έπεσαν όταν ξεκίνησαν τα lockdown και άνθρωποι που δεν περίμεναν ποτέ ότι θα χρειαστούν κυβερνητική βοήθεια, πανικοβλήθηκαν. Πολλοί στράφηκαν σε καθιερωμένα αλλά και έκτακτα προγράμματα και  τότε ανακάλυψαν ότι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις.  Αλλά και όσοι πληρούσαν τις προϋποθέσεις,  σύντομα  διαπίστωσαν ότι το επίπεδο των παροχών για τις οποίες ήταν επιλέξιμοι, δεν πλησίαζε τα βασικά έξοδά τους. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι που δεν χρειάστηκαν ποτέ άλλοτε υποστήριξη, στράφηκαν στους πολιτικούς τους αλλά αυτοί όχι μόνο αποδείχτηκαν απρόθυμοι να τους βοηθήσουν αλλά με τις επιλογές τους έστρωσαν το χαλί για την ακόμα πιο βίαιη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας. Η πανδημία αποκάλυψε ότι  οι ηγέτες  δεν είναι διατεθειμένοι να  εφαρμόσουν  πολιτικές που θα έχουν ένα πιο μόνιμο και σταθερό  χαρακτήρα,  όπως είναι το  «βασικό εισόδημα». 

Το «βασικό εισόδημα» δεν είναι ούτε καινοτομία ούτε πρωτοτυπία  ούτε καν παροχή. Λειτουργεί ως εξισορροπιστής  μεταξύ αυτών που απειλούνται από την ανέχεια και εκείνων που  πιστεύουν ότι η καταναγκαστική εργασία είναι νεωτερισμός και  ... μεταρρύθμιση. Με το  «βασικό εισόδημα», το μόνο που έχουν να κάνουν οι κυβερνήσεις είναι να μεταφέρουν μετρητά σε ανθρώπους. Αυτή είναι μια πολύ πιο αποτελεσματική μέθοδος υποστήριξης σε σχέση με τα  περίπλοκα και επιλεκτικά γραφειοκρατικά συστήματα, που  χαρακτηρίζουν τις επιδοματικές πολιτικές  που ισχύουν σήμερα.

Ο εξισορροπητικός χαρακτήρας του "βασικού εισοδήματος" , μετά την οικονομική κρίση του 2008, δελέασε την Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, τον  Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας και  την  Παγκόσμια Τράπεζα. Αλλά οι προτάσεις τους δεν έφτασαν μέχρι την πραγματική πολιτική. Η πανδημία όμως πρόσφερε μία μοναδική ευκαιρία στις πολιτικές ηγεσίες να προστρέξουν  στις προτάσεις αυτές και να  βγάλουν από τη «ναφθαλίνη» το « βασικό εισόδημα». Αρνήθηκαν να το συζητήσουν, προβάλλοντας ως επιχείρημα το «δημοσιονομικό κόστος» και αντ΄ αυτού επέλεξαν βραχυπρόθεσμα επιδόματα  που βασίζονταν στους αποκλεισμούς  και στους περιορισμούς.

Αν θελήσει κάποιος να ψαχουλέψει λίγο παραπάνω την άρνηση, τότε  θα ανακαλύψει ότι κρύβει σκοτεινές σκοπιμότητες και υποχθόνιες επιδιώξεις. Για παράδειγμα ,το επιχείρημα για το υπερβολικό κόστος είναι έωλο. Οι  πόροι που  θα μπορούσαν να προκύψουν από:την καθιέρωση ενός προοδευτικού φορολογικού συστήματος , την επιβολή αυτοτελούς φορολογίας  στα κεφάλαια που διακινούνται μέσω των  φορολογικών  παραδείσων, τη θέσπιση ενός σταθερού τέλους στα σύνθετα χρηματοπιστωτικά στοιχήματα,  είναι τεράστιοι.  Εξίσου πολλά θα ήταν τα φορολογικά έσοδα που θα έμπαιναν στα δημόσια ταμεία  από το κλείσιμο των φορολογικών «παραθύρων», που αξιοποιούν οι υπερεθνικοί κολοσσοί της τεχνολογίας.

Ο οικονομολόγος Gabriel Zucman , υπολογίζει τον υπεράκτιο πλούτο σε   8,7 τρισεκατομμύρια δολάρια .Ο οικονομολόγος James Henry εκτιμά ότι οι φορολογικοί παράδεισοι κρατούν μεταξύ 24 τρισεκατομμυρίων και 36 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών υπολογίζει το συνολικό τζίρο με παράγωγα σε περίπου 630 τρισεκατομμύρια. Οι απώλειες εσόδων τεράστιες. Μόνο οι ΗΠΑ ,σύμφωνα με έκθεση της Γερουσίας το 2014, έχασαν  φορολογικά έσοδα περίπου 150 δισεκατομμυρίων δολαρίων λόγω των φορολογικών σχημάτων των offshore.

Επέλεξαν να  αφήσουν τον «Πλούτο» στο απυρόβλητο και να μεταθέσουν το κόστος της αλληλεγγύης σε  αυτούς που περιμένουν να ζήσουν από αυτήν. Δηλαδή σε όσους υφίστανται επιπτώσεις της πανδημίας.

Και όχι μόνο άφησαν τις οικονομικές ελίτ στο απυρόβλητο αλλά δεν έκαναν ούτε το  προφανές: δεν τους απασχόλησε η προοπτική να  καθιερώσουν ένα «βασικό εισόδημα ανάγκης». Γαντζώθηκαν  από τα κλαδιά ενός μαραμένου «λεφτόδενδρου»  και δεν  το συζήτησαν , επειδή δεν ήθελαν  να αναδειχθεί  η ταύτισή τους με τις οικονομικές ελίτ . Αλλά ούτε «μέτρησαν», προφανώς  επειδή δεν ήθελαν να αναδειχθεί ο οικονομικός ρεαλισμός  ενός τέτοιου προγράμματος. Για παράδειγμα, η εξοικονόμηση πόρων στην υγεία θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει  ένα ποσοστό της δαπάνης. Έρευνες που έχουν γίνει στις ΗΠΑ έδειξαν ,ότι τα άτομα που είχαν κάποιας μορφής  «βασικό εισόδημα» χρησιμοποίησαν τα νοσοκομεία κατά 8,5% λιγότερο από εκείνα που δεν έπαιρναν. Πείραμα που πραγματοποιήθηκε στο Μαλάουι το 2008–9, έδειξε ότι όταν οι οικογένειες λάμβαναν τακτικές πληρωμές σε μετρητά, τα ποσοστά μετάδοσης του HIV μειώνονταν .Ακόμα και οι δαπάνες για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας θα μπορούσαν να μειωθούν, καθώς η  φτώχεια και  το έγκλημα, είναι σιαμαία.

Το να βλέπεις το «βασικό εισόδημα» ως δαπάνη είναι ο λανθασμένος τρόπος να το δεις. Είναι μια επένδυση στο είδος της κοινωνίας που θέλουν οι άνθρωποι, που προστατεύει την κοινωνική συνοχή και την Δημοκρατία. Οι  πολιτικές ελίτ αρνήθηκαν να επενδύσουν  προκειμένου να υπερασπίσουν  τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ  και αδιαφόρησαν τόσο για  τους ανθρώπους όσο και για την Δημοκρατία.