4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Πολιτική α λα καρτ

Πολιτική α λα καρτ

Για τους περισσότερους Γάλλους, ο πρόεδρος Μακρόν είναι ο πρόεδρος των πλουσίων. Εμείς οι Έλληνες  τον βλέπουμε σαν "φιλέλληνα". Ο κ.Μητσοτάκης αλλά και ο κ. Τσίπρας ανεβοκατέβαιναν  τα σκαλιά του Ελυζέ, με την ίδια άνεση που το κάνουν με τα σκαλιά της εισόδου της πολυκατοικίας τους. Στον κ. Μακρόν οι Γάλλοι του έχουν βγάλει και άλλα παρατσούκλια, μα κανένα από αυτά  δεν υποδηλώνει το ενδιαφέρουν του  για τις αγωνίες των προαστίων ,  την απελπισία  των ανέργων και  τον πανικό των εργαζομένων που δεν τα βγάζουν πέρα. Όλες  οι επιλογές του αποσκοπούν στο να αυγατίσουν οι περιουσίες των ελίτ.

Προς το παρόν ο κ.Μητσοτάκης δεν έχει αποκτήσει προσωνύμιο, αν και πιστεύω  ότι θα ήθελε να μείνει στην  ιστορία ως  Μητσοτάκης Β΄ ο Άριστος (σ.σ. το Άριστος από την Αριστεία). Παράληλα, τουλάχιστον προσπαθεί να συντηρήσει το προφίλ ενός πολιτικού που νοιάζεται...Ανάμεσα στις έγνοιες του και ο ... "δημοσιονομικός  χώρος" . Επειδή όμως δεν τον έχει ανακαλύψει,  οι μόνοι που περνούν καλά είναι οι πλούσιοι. Από αυτούς όχι μόνο δεν ζητά να "παραμερίσουν" για να βρεθεί ένας -έστω  μικρός-"χώρος" για τους αδύναμους, αλλά τους βοηθά με το να συμπιέζει τους πιο ευάλωτους. Και όλα αυτά γίνονται στα βουβά  καθώς , οι επικοινωνιολόγοι προβάλλουν  την εικόνα ενός ανθρώπου  που με σηκωμένα τα μανίκια ψαχουλεύει  να ανοίξει ... "χώρο". Φυσικά  αν έδειχναν το που ψάχνει, τότε θα βλέπαμε τα  συντρίμμια των μισθών, των συντάξεων, των ονείρων για κεραμίδι, του κοινωνικού κράτους... Σε εκείνους που εστιάζουν στα συντρίμμια,  απαντούν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Και όμως υπάρχει. Ας ρωτήσουν τον  Μακρόν που ανακάλυψε νησίδες  με θαμμένους  –φορολογικούς-θησαυρούς.

Τον περασμένο Ιούλιο, η Γαλλία θέσπισε ένα φόρο ψηφιακών υπηρεσιών,  που στόχευε σε μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες. Ο γαλλικός φόρος επιβάλλεται με συντελεστή 3% επί των ακαθάριστων εσόδων από ψηφιακές δραστηριότητες που αφορούν Γάλλους χρήστες, καθώς και επί εσόδων από την πώληση ψηφιακής διαφήμισης ή την παροχή υπηρεσιών διαμεσολάβησης μέσω διαδικτύου (όπως η κοινή χρήση αυτοκινήτων) στην Γαλλία. Η Ιταλία εφάρμοσε παρόμοιο ψηφιακό φόρο στις αρχές Ιανουαρίου. Και σχεδόν 40 άλλες χώρες, όπως η Αυστραλία, η Ινδία, το Μεξικό, η Νέα Ζηλανδία, η Νότια Κορέα, η Ισπανία, η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο, βρίσκονται σε διάφορα στάδια εξέτασης ή θέσπισης φόρων του ίδιου είδους.

Ο κ. Μητσοτάκης και η Κυβέρνησή του μέχρι στιγμής δεν λένε τίποτε. Ή για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, κρίνουν προσφορότερο να  κόβουν την 13η σύνταξη, να υπεροφορολογούν τη μεσαία τάξη και τα χαμηλά εισοδήματα και να διατηρούν όλες τις εξοντωτικές ρυθμίσεις που δεν αφήνουν κανένα να σηκώσει κεφάλι. Και αναρωτιέται κανείς: Μα αφού ο Μακρόν ανακάλυψε ένα δρόμο, γιατί δεν τον ακολουθεί; Τί κάνει   έναν «Άριστο» να γυρνά την πλάτη στην...καινοτομία; Η άγνοια; Ο φόβος; Οι δεσμεύσεις;Τί σόι προσαρμογή στα δεδομένα της ψηφιακής οικονομίας θέλει να κάνει, αν αποδέχεται το ένα σκέλος της και αρνείται  το άλλο, δηλαδή τη φορολογία των εσόδων από τις ψηφιακές δραστηριότητες των πολυεθνικών ;

 Μία άλλη απάντηση είναι ότι δεν θέλει τις  συγκρούσεις. Με ποιούς; Με ισχυρούς, όπως τον  Τράμπ. Η ενόχληση του Αμερικανού προέδρου, έγινε φανερή όταν έγραψε στο Twitter  τον Ιούλιο ότι «η Γαλλία μόλις έβαλε ένα ψηφιακό φόρο στις σπουδαίες μας αμερικανικές εταιρείες τεχνολογίας».  Προφανώς τον ενόχλησε ότι στόχος της νέας φορολογίας  είναι  εταιρείες που εδρεύουν στις ΗΠΑ, όπως η Amazon, η Facebook και η Google. Από  αυτήν τη φορολογία όμως δεν πλήττονται μόνο οι ΗΠΑ, αλλά και όλες οι χώρες με εξαγωγικές οικονομίες -όπως η Γερμανία και η Ιαπωνία- . Γι’ αυτές, η στροφή προς ένα καθεστώς που φορολογεί περισσότερο πολυεθνικό εισόδημα στις χώρες όπου κατοικούν οι καταναλωτές και λιγότερο στις χώρες όπου εδρεύει μια πολυεθνική εταιρεία ή διεξάγει Έρευνα και Ανάπτυξη, θα οδηγούσε σχεδόν με βεβαιότητα σε απώλεια φορολογικών εσόδων. Επειδή το θέμα είναι σοβαρό, τη σκυτάλη έχει πάρει  ο ΟΟΣΑ  που προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα, αν πρέπει να υπάρχει ένας παγκόσμιος εταιρικός ελάχιστος φόρος και αν οι πολυεθνικές εταιρείες θα πρέπει να πληρώνουν  ένα ελάχιστο επίπεδο φόρου στις αλλοδαπές δικαιοδοσίες στις οποίες επιχειρούσαν.

Φυσικά δεν μπορεί να προφασισθεί έλλειψη τεχνογνωσίας, γιατί αυτή ήδη υπάρχει. Οι ψηφιακοί φόροι στις πολυεθνικές γενικά, εφαρμόζονται μόνο σε πλατφόρμες μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ηλεκτρονικές μηχανές αναζήτησης και ηλεκτρονικές αγορές, με εξαίρεση τις ηλεκτρονικές χρηματοοικονομικές αγορές και επιβάλλονται σε εταιρείες με παγκόσμια έσοδα που ξεπερνούν ένα υψηλό όριο. Σίγουρα θα μπορούσε να επεκταθεί και να ρυθμιστεί ώστε  να περιλαμβάνει και όλες τις ψηφιακές  δραστηριότητες των πολυεθνικών. Κάτι τέτοιο θα έφερνε έσοδα και θα τερμάτιζε τον  άνισο ανταγωνισμό που υφίστανται οι εγχώριες επιχειρήσεις που προσφέρουν τις ίδιες υπηρεσίες στην ντόπια αγορά.

Η στάση που έχει τηρήσει η Κυβέρνηση ανέδειξε πολλές αλήθειες : Η πρώτη είναι ότι τα περί «δημοσιονομικού χώρου» είναι προφάσεις. Η δεύτερη είναι ότι τα περί προσαρμογής της χώρας στη ψηφιακή οικονομία είναι υποκριτικά, καθώς  η «προσαρμογή» για την οποία μιλά αφορά μόνον αυτούς που δεν έχουν φωνή. Η τρίτη  είναι ότι  η  δική της Αριστεία  αλληθωρίζει και βλέπει μόνο τους ισχυρούς. Η τέταρτη είναι ότι η «καινοτομία» της είναι κίβδηλη, αφού προτιμά την ασφάλεια του «παλιού» από τον κοπιαστικό και ενίοτε αχαρτογράφητο κόσμο της ψηφιακής οικονομίας  . Η πέμπτη είναι ότι προτιμά να σύρεται παρά να συμμετέχει στις εξελίξεις .

Αν πραγματικά η Κυβέρνηση ήθελε να ανακαλύψει «δημοσιονομικούς χώρους» θα μπορούσε να ψάξει εκεί που ήδη τους έχουν ανακαλύψει άλλοι, εξίσου συντηρητικοί με αυτήν. Η φορολόγηση των πολυεθνικών  στον τόπο εκείνων που καταναλώνουν τα αγαθά και τις υπηρεσίες τους, είναι μία παγκόσμια φορολογική πρόκληση και ανάλογα με τον τρόπο που θα την εφαρμόσει μπορεί να ανακαλύψει όχι μόνο «χώρους» αλλά ολόκληρα στάδια.