4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Προσφυγικές ιστορίες

Προσφυγικές ιστορίες

"...Μυριάδες ανεπτύχθησαν σε ανθρωποστοιβάγματα [...]Η Υγεια των δυστυχών προσφύγων εζημιώθη αλλά την ίδια ζημίαν θα υποστή και ο λοιπός πληθυσμός.Ήδη οι πληροφορίες πληροφορούν περί πολλαπλών κρουσμάτων τύφου,ευλογιάς και οστρακιας. Που και που δεν λείπουν και τα πανωλικά κρούσματα[...]Ευρισκομεθα λοιπόν προ μεγάλων κινδύνων της δημόσιας υγείας αλλοίμονο δε εις την κοινωνίαν...".

"Από τις κύριες πηγές μόλυνσης ... οι ανεξέλεγκτοι μετανάστες και πρόσφυγες στην Αττική , ιδιαίτερα στο κέντρο της Αθήνας ...που κινούνται χωρίς προσωπική υγιεινή ο ένας πάνω στον άλλο και διασπείρουν τον ιό..."

Ένας μη παρατηρητικός  αναγνώστης θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα κείμενο με δύο παραγράφους στις οποίες καταγράφονται οι κίνδυνοι για τη δημόσια υγεία από τις μεγάλες συγκεντρώσεις ανθρώπων χωρίς μόνιμη κατοικία, που ζουν σε συνθήκες ανέχειας και πλημμελούς υγιεινής φροντίδας. Όμως πρόκειται για αποσπασματα απο δύο διαφορετικά κείμενα, τα οποία γράφτηκαν με διαφορά σχεδόν ενός αιώνα. Το πρώτο δημοσιεύτηκε στις 28 Οκτωβρίου 1922 και είναι απόσπασμα από το χρονογράφημα της εφημερίδας ΑΘΗΝΑΪΚΗ(φ.2219). Μία εφημερίδα η οποια είχε εκδότη -διευθυντή τον Ομ.Ευελπίδη και απευθύνονταν σε ένα συντηρητικό αντιβενιζελικό κοινό. Το δεύτερο, αφορά σε ανάρτηση ενός καθηγητή Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης,  που αναρτήθηκε πρίν λίγες μέρες στον λογαριασμό του στα κοινωνικά δίκτυα.

Παρά τον αιώνα που μεσολαβεί ανάμεσα στα δύο κείμενα, η δομή και τους σκεπτικό τους εμφανίζει συγκλονιστικές ομοιότητες. Και τα δύο μιλούν για προσφυγες. Το ένα για ομοεθνείς, ομοθρησκους με κοινή γλώσσα.  Το άλλο για αλλοεθνείς , αλλόθρησκους που μιλούν διαφορετικές γλώσσες. Και τα δύο αναφέρονται σε ανθρώπους που στοιβάζονται σαν σαρδέλες σε καταυλισμούς ,  δημόσια κτίρια ακόμα και σε πεζοδρόμια, πλατείες και προαύλια εκκλησιών, χωρίς τη στοιχειώδη φροντίδα απο το επίσημο κράτος. Και τα δύο περιγράφουν μία πολιτεία που τους αντιμετωπίζει ως ανεπιθύμητο βάρος, το οποίο θα πρέπει να διαχειριστεί σε συνθήκες οικονομικης στενότητας. Και τα δύο απευθύνονται περίπου στο ίδιο κοινο: σε νοικοκυραίους που βλέπουν τους νεοφερμένους ως απειλή για την ευημερία , την ασφάλεια και την ευνομία. Και τα δυό στοχεύουν να ευαισθητοποιήσουν την πιο ευαίσθητη χορδή της ανθρώπινης φοβίας. Το ένα μιλά για ευλογια, οστρακιά , τύφο, πανωλη. Το άλλο αναφέρεται στη σύγχρονη απειλή του κορονοϊού.

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό να διαπιστώνεις, αντιπαραθέτοντας τα κείμενα  του τότε και του σήμερα,  ότι και όλα τα υπόλοιπα  επιχειρήματα που διατυπώνονται είναι σχεδόν ταυτόσημα: εγκληματικότητα, ανεργία , οκνηρία, πολιτισμική και κοινωνική αλλοίωση της χώρας. Εφιαλτικά όμοιος είναι και ο τρόπος με τον οποίο οι ίδιοι άνθρωποι που εξαπέλυαν μύδρους εναντίον των ανεπιθύμητων «επισκεπτών», φρόντιζαν όταν είχαν εξασφαλίσει την «ανωνυμία» να τους εκμεταλλεύονται με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους. Κερδοσκοπούσαν ασυστολα σε βάρος τους. Τους εκμεταλλεύονταν εξασφαλίζοντας φτηνή εργασία, κλέβοντας- ενίοτε και αρπαζοντας- τα τιμαλφή , τα χρήματα ή τα πολύτιμα αντικείμενα τους. Δεν έλειψαν και περιπτώσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Για να διαπιστώσει κανείς όλα τα παραπάνω, δεν έχει παρά να αναζητήσει πληροφορίες από το αστυνομικό δελτίο των δύο περιόδων. Τότε θα δει  ότι τίποτα δεν είναι νέο. Όλα επαναλαμβάνονται. Όσα συμβαίνουν σήμερα, δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το ριμέικ μία ταινίας που γυρίστηκε έναν αιώνα πριν. Ακόμα και οι αλλαγές στις διαθεσεις  της κοινής γνώμης ήταν πανομοιότυπες. Σήμερα όπως και τότε, η αρχική συμπάθεια που ήταν μία μορφή καμουφλαρισμένου οίκτου μετατράπηκε σε οργή , απόρριψη και απροκάλυπτη εχθρότητα.

Αλήθεια σε τι διαφέρει η είδηση που δημοσιεύτηκε στο Εθνος της 8/10/1922 με τίτλο: «Πρωτότυπος περίθαλψις», από τις υστερικές δηλώσεις αρμοδίων -μηδε βουλευτών και υπουργών εξαιρουμένων- για τις μεθόδους που θα πρέπει να ακολουθούνται σήμερα για τη διαχείριση των ανθρώπων που αναζήτησαν καταφύγιο στην Ελλάδα. Για την ιστορία να αναφέρουμε, ότι στην εφημερίδα είχε δημοσιευτεί η εξής είδηση-σχόλιο:

: «[...]η εν Πειραιεί υπηρεσία περιθάλψεως προσφύγων επιτελεί μετά χαρακτηριστικής αδιαφορίας και βραδυκινησίας το έργο το οποίον ανετέθη εις αυτήν[...]ανώτερος υπάλληλος του υπουργείου Περιθάλψεως [...]συνέστησε να αφινουν τους γεροντας και τους ασθενείς εκ των προσφύγων να αποθνήσουν δια να ολιγοστευση ο αριθμός των...»

Σήμερα , ο καθενας μπορεί να έχει τη δική του γνώμη για τους ανθρωπους που βρίσκονται στην Ελλάδα, αναζητώντας καταφύγιο είτε ως πρόσφυγες είτε ως μετανάστες. Οι ομοιότητες ομως με το  παρελθον ειναι τόσο μεγάλες,  ώστε να σε αναγκάζουν να αναρωτηθείς: «Μετά από έναν αιώνα ξεριζωμών, αποδράσεων, πείνας, μιζέριας, πολέμων και απελπισίας, οι ανθρωποι δεν διδάχθηκαν τίποτα; Πως είναι δυνατόν η φρίκη να πέρασε από πάνω τους σαν το νερό που κυλάει στο σώμα και αφήνει ανέγγιχτη την ψυχή ;»