4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Πρόσφυγες και ευρωεκλογές

Πρόσφυγες και ευρωεκλογές
Οι λαϊκιστές χονδροειδώς υπερβάλλουν και στρεβλώνουν την κοινωνικοοικονομική επίδραση της ανθρώπινης μετανάστευσης, η οποία είναι συχνά επωφελής. Η πρωταρχική πηγή της δημόσιας ανησυχίας είναι η διαρθρωτική οικονομική αλλαγή, και ιδίως η κατάρρευση της εντάσεως εργασίας παραγωγής. Ωστόσο, ακόμα και αν η μετανάστευση δεν αποτελεί την βασική αιτία της δυσαρέσκειας, οι μεταναστευτικές πολιτικές πρέπει να απολαμβάνουν δημοκρατική νομιμοποίηση, προκειμένου να παραμείνουν βιώσιμες.
 
Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, ωστόσο, δεν έχουν ούτε τις αποτελεσματικές πολιτικές ούτε το ενοποιητικό αφήγημα που είναι απαραίτητα για να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων. Το Κοινό Ευρωπαϊκό Σύστημα Ασύλου (Common European Asylum System, CEAS) είναι κατακερματισμένο. Υπ’ αυτό, τα κράτη-μέλη της ΕΕ υποτίθεται ότι θα υιοθετήσουν κοινά πρότυπα για την αναγνώριση και την παροχή βοήθειας στους αιτούντες άσυλο. Αυτό έχει γίνει μια μυθοπλασία: Πέρυσι, η Γαλλία αναγνώρισε το 86% των αιτημάτων ασύλου  από τους Ιρακινούς˙ το Ηνωμένο Βασίλειο, μόνο το 19%. Ο κανονισμός του Δουβλίνου, ένας νόμος της ΕΕ που απαιτεί από τους μετανάστες να υποβάλλουν αίτηση ασύλου στην πρώτη χώρα στην οποία υποβάλλονται σε διεκπεραίωση, έχει επίσης αποδειχθεί δυσλειτουργικός, απαιτώντας από τις χώρες εισόδου όπως η Ιταλία και η Ελλάδα να επιβαρύνονται με το βάρος μαζικών αφίξεων. Προσωρινά μέτρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (EC), όπως το σχέδιο του Σεπτεμβρίου του 2015 για την ανακατανομή 160.000 προσφύγων μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ, παραμένουν ανεφάρμοστα. Και η επείγουσα σύνοδος της ΕΕ στις 28-29 Ιουνίου έδωσε μια συμβολική συμφωνία, της οποίας οι βασικές προτάσεις -η εθελοντική δημιουργία κέντρων επεξεργασίας στην Ευρώπη και η εξεύρεση «περιφερειακών πλατφορμών αποβίβασης» εκτός της ΕΕ- είναι ανεπαρκή για το έργο της μεταρρύθμισης.
 
Η ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική και η πολιτική της για τους πρόσφυγες από το 2015 είναι το αντίθετο της βιώσιμης: Χαοτική, αντιδραστική και ad hoc. Πουθενά δεν ήταν πιο εμφανές από ό, τι στη μετατόπιση της μεταναστευτικής πολιτικής της Γερμανίας μεταξύ Σεπτεμβρίου 2015, όταν η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ άνοιξε τις πόρτες της Ευρώπης στους πρόσφυγες, και Μαρτίου 2016, όταν [η ίδια] ηγήθηκε της πίεσης για μια συμφωνία της ΕΕ με την Τουρκία που προσπάθησε να κλείσει τις πόρτες. Μεγάλο μέρος της στήριξης για την αρχική πολιτική της Μέρκελ προέκυψε από την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι οι πλούσιες χώρες της Ευρώπης έχουν ηθική υποχρέωση να δέχονται πρόσφυγες και μετανάστες από φτωχές χώρες, ανεξάρτητα από το πώς εισήλθαν στην Ευρώπη, εάν είχαν νόμιμη αξίωση για άσυλο ή πώς αισθάνονταν οι Ευρωπαίοι πολίτες σχετικά με το θέμα.
Η σαφέστερη μη αμοιβαία υποχρέωση της Ευρώπης είναι να βοηθά τους πρόσφυγες που ενδέχεται να βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο βλάβης. Για ορισμένους, το άσυλο στην Ευρώπη είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί η ασφάλειά τους. Ωστόσο, οι περισσότεροι πρόσφυγες δεν είναι ούτε στην Ευρώπη ούτε προσπαθούν να έρθουν στην Ευρώπη. Το 85% των προσφύγων στον κόσμο βρίσκουν καταφύγιο σε χώρες με χαμηλό και μεσαίο εισόδημα. Σήμερα υπάρχουν σχεδόν τρία εκατομμύρια Σύροι πρόσφυγες στην Τουρκία, πάνω από ένα εκατομμύριο στον Λίβανο και πάνω από 650.000 στην Ιορδανία, σε σύγκριση με περίπου ένα εκατομμύριο στην Ευρώπη στο σύνολό της. Οι πρόσφυγες δεν είναι φυσικοί μετανάστες: Είναι άνθρωποι που επέλεξαν να παραμείνουν στο σπίτι τους μέχρι να εκτοπιστούν βίαια από την κρίση. Αυτό που χρειάζονται δεν είναι μόνιμη μετανάστευση per se, αλλά ασφάλεια και κανονικότητα, μέχρι να μπορέσουν είτε να γυρίσουν σπίτι τους είτε να γίνουν δεκτοί ως παραγωγικοί πολίτες στο περιφερειακό καταφύγιό τους ή αλλού. Εάν η ΕΕ μπορεί να προσφέρει στους πρόσφυγες επαρκείς δυνατότητες βοήθειας και ευκαιρίες ανάπτυξης, θα εκπληρώσει τις ηθικές της υποχρεώσεις και θα αφήσει τους περισσότερους με ελάχιστη ανάγκη να προχωρήσουν στην Ευρώπη.
 
Εντούτοις, η βοήθεια και οι ευκαιρίες ανάπτυξης δεν μπορούν να λάβουν τη μορφή επ’ αόριστον ανθρωπιστικής βοήθειας, η οποία δρα ως αποστράγγιση των πόρων των πλούσιων χωρών και δεν κάνει τίποτα για να βάλει τους πρόσφυγες σε μια βιώσιμη και αυτοδύναμη βάση. Αυτές οι ευκαιρίες πρέπει να βοηθήσουν τους πρόσφυγες να αποκαταστήσουν μια αίσθηση αυτονομίας, κοινότητας και αξιοπρέπειας στις μη ευρωπαϊκές χώρες όπου κατοικούν οι περισσότεροι. Αυτό σημαίνει θέσεις εργασίας στις χώρες υποδοχής τους -μια πολιτική με το πρόσθετο πλεονέκτημα να προσφέρει στις χώρες υποδοχής ένα οικονομικό κίνητρο για να διατηρούν ανοιχτά τα σύνορά τους. Ο καλύτερος τρόπος για να εκπληρώσει η Ευρώπη τις υποχρεώσεις της προς την συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων στον κόσμο είναι να τους παράσχει θέσεις εργασίας στις χώρες υποδοχής τους, από τις οποίες μπορούν να επωφεληθούν τόσο οι πρόσφυγες όσο και οι οικοδεσπότες τους.
 
Παραδείγματα αφθονούν από προοδευτικές πολιτικές για την οικονομική ένταξη των προσφύγων στις αναπτυσσόμενες χώρες. Το 2016, η Ιορδανία [7], υποστηριζόμενη από εμπορικές παραχωρήσεις από την ΕΕ και χρηματοδοτούμενη από την Παγκόσμια Τράπεζα, έδωσε στους πρόσφυγες το δικαίωμα στην εργασία. Σχεδόν αμέσως μετά την ανεξαρτησία, η Ουγκάντα [8] επέτρεψε στους πρόσφυγες την σχετική ελευθερία κινήσεων και το δικαίωμα στην εργασία. Το 2016, η Κένυα άνοιξε τον καταυλισμό Kalobeyei [9], ο οποίος είναι ο πρώτος σχεδιασμένος, βασισμένος στο εμπόριο καταυλισμός στον κόσμο στον οποίο ζουν δίπλα-δίπλα οι πρόσφυγες και τα μέλη της κοινότητας υποδοχής. Την ίδια χρονιά, η Αιθιοπία ανέλαβε την δέσμευση να μετακινηθεί από μια πολιτική καταυλισμών σε μια [πολιτική] που θα δίνει στους πρόσφυγες σταδιακά το δικαίωμα να εργάζονται και να μετακινούνται. Με την διεθνή υποστήριξη, οι χώρες αυτές δημιουργούν βιώσιμα μοντέλα που προστατεύουν τόσο τους πρόσφυγες όσο και τις κοινότητες υποδοχής. Για παράδειγμα, πρόσφατες μελέτες της Παγκόσμιας Τράπεζας  και της Διεθνούς Χρηματοδοτικής Εταιρείας (International Finance Corporation) , παρέχουν αποδείξεις ότι οι κοινότητες υποδοχής στην Κένυα έχουν επωφεληθεί από μια βασισμένη στην αγορά προσέγγιση για την βοήθεια των προσφύγων.
 
Τα οργανωμένα προγράμματα επανεγκατάστασης, τα οποία επιτρέπουν στους πρόσφυγες να μετακινηθούν προς μια τρίτη χώρα, θα πρέπει να είναι διαθέσιμα όταν οι πρόσφυγες παγιδεύονται εν κενώ για μεγάλα χρονικά διαστήματα, δεν μπορούν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους ή να ενταχθούν στην κοινότητα υποδοχής. Ωστόσο, τα συστήματα αυτά πρέπει να έχουν σαφή κριτήρια και να περιλαμβάνουν μεγαλύτερο διεθνή συντονισμό από όσο σήμερα. Η οργανωμένη επανεγκατάσταση μπορεί επίσης να γίνει πιο βιώσιμη με την εισαγωγή επιλογών για ιδιωτική χορηγία (private sponsorship). Ο Καναδάς, για παράδειγμα, είχε ένα επιτυχημένο σύστημα ιδιωτικής χορηγίας  για την επανεγκατάσταση προσφύγων από την δεκαετία του '70, επιτρέποντας στις κοινότητες με προοδευτικές αξίες να αναλάβουν το κόστος ενσωμάτωσης των προσφύγων που χρειάζονται πιο πολύ το ασφαλές καταφύγιο στον Καναδά. Παρόλο που το σύστημα αυτό δεν έχει υιοθετηθεί ευρέως στην Ευρώπη, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο διερευνούν επί του παρόντος την εφαρμογή του