4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Τα σημάδια της οργής

Τα σημάδια της οργής

Χιλή, Εκουαδόρ, Βηρυτός, Μπουένος Άιρες , ...Οι ειδήσεις που έρχονται από αυτές τις μακρινές χώρες πανομοιότυπες: Η λιτότητα βγάζει τους ανθρώπους στους δρόμους και οι Κυβερνήτες ,που για να εξασφαλίσουν την ψήφο υποσχέθηκαν καλύτερες μέρες με δουλειές και λιγότερους φόρους,  βγάζουν την αστυνομία και το στρατό στους δρόμους για να αντιμετωπίσουν τους εξαπατημένους ψηφοφόρους τους.

"Όλα αυτά είναι πολύ μακρυά από εμάς. Σχεδόν εξωτικά. Δεν μας αφορούν.Εδώ είμαστε Ευρώπη...", θα απαντήσουν κάποιοι εδώ στην Ελλάδα. Θα είχαν δίκιο αν η απελπισία μετριόνταν με τα χιλιόμετρα (η   Αθήνα να απέχει 11.680 χιλιόμετρα από το Μπουένος Άιρες και 12.559 χιλιόμετρα από το Σαντιάγκο). Αλλά η απελπισία έχει τα δικά της μέτρα που κάνουν τον ένα απελπισμένο να αισθάνεται δίπλα στον άλλο ακόμα και αν βρίσκονται σε διαμετρικά αντίθετες άκρες του πλανήτη  . Η  αίσθηση της κοινής μοίρας, η αγανάκτηση, η οργή  και η  απελπισία που προκαλούν οι πολιτικές που σκορπούν απλόχερα την μιζέρια , την φτώχεια , την εξαθλίωση  αρκούν για να φέρουν τον έλληνα δίπλα στον χιλιάνο που πεινά  ,στον αργεντίνο  που-μετά την απαίτηση του ΔΝΤ να μειωθούν οι επιδοτήσεις για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας - θα πρέπει να δώσει το 1/3 του μισθού του για να μη του κόψουν  το ηλεκτρικό,  στον λιβανέζο  που η  Κυβέρνηση του φορολογεί τον  ...αέρα, και στον  αγρότη του Εκουαδόρ που - λόγω  ΔΝΤ-  για να πάει την σοδειά του στην  κοντινότερη αγορά θα πρέπει να πληρώσει για βενζίνη όσα θα εισπράξει από την πώληση της.

Ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας, πολύ σύντομα  οικονομικά αδιέξοδα ανάλογα με αυτά που βιώνουν σήμερα η Χιλή, ο Λίβανος, η Αργεντινή, η Αίγυπτος , το Εκουαδόρ αλλά και άλλες χώρες της Αφρικής, της Νότια Αμερικής και της Ν.Α.Ασίας θα κτυπήσουν  το πυρήνα  της παγκόσμιας οικονομίας. Ήδη το ΔΝΤ  που μεταμφιεσμένο σε τραπεζίτη των χρεοκοπημένων δρα ως δικαστικός κλητήρας των ελίτ και  κατάσχει  τα λιγοστά υπάρχοντα των οφειλετών, προαναγγέλλει  την εμφάνιση μιας νέας και πιο καταστροφικής οικονομικής κρίσης. Η προειδοποίηση για τα χρέη των ιδιωτικών επιχειρήσεων που είναι σήμερα υψηλότερα από ότι την εποχή της τελευταίας οικονομικής κρίσης αλλά και για τον  αλματώδη υπερδανεισμό  των αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων χωρών (το χρέος τους  είναι σήμερα 60% υψηλότερο) δεν αφήνει πολλές αμφιβολίες για αυτά που έρχονται στο εγγύς μέλλον και τα οποία θα κάνουν την κρίση του 2008 να μοιάζει με... παιδική χαρά.

Υπό το πρίσμα αυτό , όσα συμβαίνουν σήμερα- λίγα ή περισσότερα χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά από τον καναπέ μας- είναι απλώς το πρελούδιο μίας τραγωδίας που σύντομα θα «παιχθεί» και στην... γειτονιά μας . Σε αυτή την νέα τραγωδία όμως, τα  δεινά και  οι συμφορές που θα περιγράφουν οι «τραγωδοί»  , δεν θα είναι απότοκα  της  «κακής  μοίρας» αλλά ο καρπός συνειδητών  πολιτικών που απώτερο στόχο έχουν  να ολοκληρώσουν ότι απέμεινε από την  λεηλασία  της κρίσης του 2008. Αν το καλοσκεφτείς , στο διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στις δύο κρίσεις   παρακολουθούμε μια ιδιότυπη πολιτική «σκυταλοδρομία» στην οποία ο αθλητής -πολιτικός  παραδίδει την σκυτάλη της "κατεδάφισης" στον επόμενο.

Τα πρώτα θύματα από αυτή την επερχόμενη  οικονομική κρίση, θα είναι οι ήδη υπερχρεωμένοι ανάμεσα στους οποίους η Ελλάδα έχει περίοπτη θέση. Η διαφορά ανάμεσα στη νέα κρίση και στην προηγούμενη είναι  ότι αυτή την φορά  οι ευάλωτοι θα βρεθούν ανυπεράσπιστοι μπρος την καταστροφική της μανία. Για την κατεδάφιση  των κοινωνικών αναχωμάτων που επιτεύχθηκε  στο διάστημα  μεταξύ των δύο κρίσεων φρόντισαν όλες οι πολιτικές ελίτ  οι οποίες στο όνομα της κρίσης όχι μόνο ισοπέδωσαν  το κοινωνικό κράτος αλλά είτε ευνούχισαν είτε  κατάργησαν όλους τους θεσμικούς μηχανισμούς οι οποίοι θα μπορούσαν να περιορίσουν την αδηφάγα λαιμαργία των οικονομικών ελίτ. Αυτό συνέβη σε όλη την  Νότια Ευρώπη αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας οι πολιτικές , ήταν  πιο βίαιες  και πιο καταχθόνιες αφού οι ελληνικές πολιτικές ελίτ  αντί να ασχοληθούν με το χρέος επικεντρώθηκαν στην διαχείριση του με αποτέλεσμα αυτό να μεγαλώνει και να καθιστά τους έλληνες ακόμα πιο ευάλωτους στις απαιτήσεις των οικονομικών ελίτ. Απο αυτή την σκοπιά , οι  ουρανοξύστες του Ελληνικού ,οι  «μεταρρυθμίσεις» στις επικουρικές, η  αποδόμηση της δημόσιας παιδείας, η ενίσχυση των ολιγοπωλίων , το ξεθεμέλιωμα των εργασιακών σχέσεων και της εργασίας,  δεν αντιπροσωπεύουν  τίποτε περισσότερο  και τίποτε λιγότερο από συστηματικά συντριπτικά κτυπήματα στο κράτος πρόνοιας . Και  όπως δείχνει  η ζωή  όταν  οι  μνήμες της ζωής πριν ξεσπάσει η κρίση ξεθωριάσουν  τότε οι διεκδικήσεις  των ανθρώπων αποδυναμώνονται  και εξαφανίζονται. Ευτυχώς όμως που οι άνθρωποι στο Σαντιάγκο, στο Εκουαδόρ ,στο Μπουένος Άιρες , στην Βηρυτό βγαίνουν στους δρόμους και αντιστέκονται  στις επιχειρούμενες , στο όνομα του χρέους ,λεηλασίες των ζωών τους για να μας υπενθυμίσουν  ότι  οι απελπισμένοι έχουν ακόμα φωνή και μάλιστα δυνατή αφού ακούγεται  στην άλλη άκρη  της γης.