4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Το αφύσικο που γίνεται φυσιολογικό

Το αφύσικο που γίνεται φυσιολογικό

Κάθε μεγάλη κρίση που πλήττει τον πλανήτη- ή ένα μέρος του- γίνεται κεφάλαιο στην ιστορία τόσο για τον "πόνο" που προκαλεί όσο για το νέο "φυσιολογικό" που την ακολουθεί . Για παράδειγμα, η  μεγάλη ύφεση που ακολούθησε την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, προκάλεσε ένα «νέο φυσιολογικό», το οποίο προηγουμένως στις σκέψεις των περισσότερων  ήταν απίθανο αν όχι αδιανόητο. Τα χαρακτηριστικά της νέας "φύσης"  που αποκαλύφθηκαν μετά τα τοξικά στεγαστικά και την ευρωπαϊκή κρίση χρέους, περιελάμβαναν:  το σακάτεμα της μεσαίας τάξης, τον  ακρωτηριασμό των χαμηλότερων στρωμάτων της  εισοδηματικής και κοινωνικής  κλίμακας με την έκρηξη της ανισότητας, τον  ευνουχισμό εννοιών και αξιών όπως "κυριαρχικά δικαιώματα" για τα ευάλωτα και φτωχά κράτη, τη  συρρίκνωση  του πολιτικού κέντρου . Αυτό το νέο "φυσιολογικό" που έπληξε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων, τροφοδότησε τα πολιτικά κινήματα της οργής και του αντικατεστημένου αλλά τελικά ενσωματώθηκε στη συνολική αντίληψη του σύγχρονου κόσμου.

Όταν κατακάτσει η σκόνη από την υγειονομική κρίση, είναι σίγουρο ότι θα εμφανιστεί ένα άλλο "φυσιολογικό", το ίδιο επώδυνο με το προηγούμενο και γι’ αυτό οι κυρίαρχες ελίτ αποφεύγουν να το περιγράψουν. Στην Ελλάδα για παράδειγμα , ο  πρωθυπουργός με λεκτικά τεχνάσματα ή και εφευρήματα αποφεύγει κάθε συζήτηση για το αύριο. Χρησιμοποιεί , για να "θολώσει τα νερά" και για να ξεγλιστρήσει, τη λέξη "κανονικότητα", ενώ θα έπρεπε να γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στο "φυσιολογικό" και στο "κανονικό".

"Ολάκαιρος ο πλανήτης αναρωτιέται πώς θα είναι η ζωή μετά την πανδημία και εσύ πιστεύεις ότι ο πρωθυπουργός μίας μικρής χώρας,   θα μπορούσε να προβλέψει το μέλλον;", θα απαντήσουν κάποιοι . Εκεί όμως βρίσκεται η ουσία: Αν δεν μπορεί να προβλέψει και αν δεν έχει συνεργάτες που θα μπορούσαν να τον συνδράμουν,  τότε υπάρχει πρόβλημα καταλληλότητας. Αν όμως επιλέγει για πολιτική σκοπιμότητα να κρατά  το στόμα του κλειστό, τότε υπάρχει θέμα Δημοκρατίας.

Η αλήθεια είναι ότι σε αυτήν την προσπάθεια αποπροσανατολισμού που έχει αποδυθεί , υποβοηθείται και από την αντιπολίτευση, η οποία έχει επιλέξει να αναλώνεται στο "μεροδούλι μεροφάι" και να αγνοεί τα μεγάλα και τα σπουδαία που θα επηρεάσουν τις ζωές μας για τα επόμενα χρόνια. Έτσι  αφήνουν το  χώρο  στον κ.Μητσοτάκη να αλωνίζει ανενόχλητος, να παραπληροφορεί , να παραπλανεί και να φέρνει λίγο- λίγο και αργά-αργά τις ζωές μας στα μέτρα και στις επιδιώξεις του.

Ερωτήματα όπως : ποιές από τις ελευθερίες που ανεστάλησαν θα επανέλθουν , πότε και με ποιά μορφή είναι κρίσιμα για την ποιότητα της Δημοκρατίας. Απορίες όπως: ποιά από τα εργασιακά κεκτημένα θα επανέλθουν και ποιά θα είναι  η   μορφή της εργασίας,  χαρακτηρίζονται ως κομβικά  για την κοινωνική οργάνωση. Ζητήματα που άπτονται στο εύρος , στη μορφή και στην εμβέλεια της δημόσιας υγείας και της δημόσιας παιδείας, είναι καθοριστικά για την καθημερινότητα των περισσότερων Ελλήνων. Αντιλήψεις που καθορίζουν τις έννοιες των κυριαρχικών δικαιωμάτων, επηρεάζουν την υπόσταση της Χώρας.  Και ας μη γελιόμαστε, όλα όσα γίνονται στην Ελλάδα και στον κόσμο στο όνομα του κορονοϊού, έχουν ήδη καταστήσει  διαπραγματεύσιμες  κατακτήσεις και αξίες που μέχρι λίγους μόλις μήνες,  θεωρούνταν δεδομένες και αδιαπραγμάτευτες. Είναι πολύ πιθανόν για τον κ. Μητσοτάκη , η κατάργηση κάποιων από αυτές να συνθέτει την "κανονικότητα" που έχει στο μυαλό του. Σε καμία περίπτωση όμως, μία κοινωνία με κουτσουρεμένα δικαιώματα και αμφισβητούμενες δικαιοδοσίες δεν αντιπροσωπεύει το "φυσιολογικό".  Το σίγουρο είναι ότι το μετά τον κορονοϊό, "φυσιολογικό" θα  πρέπει να παλέψει με πολλά τέρατα. Μερικά από αυτά έχουν ήδη φανεί, όπως για παράδειγμα οι αντιλήψεις για τις "προσωποπαγείς" Δημοκρατίες ή για τις "αυταρχικές" Δημοκρατίες, άλλα όχι.

Ο πρωθυπουργός, ίσως θα πρέπει να εγκαταλείψει τη βολική σιωπή και την πρόσφορη συσκότιση στις οποίες συστηματικά επιδίδεται και να πει καθαρά και ξάστερα, που θέλει- και σκοπεύει- να οδηγήσει την Χώρα όταν αυτή θα έχει περάσει τις συμπληγάδες του κορονοϊού. Προφανώς όμως σήμερα, στο μυαλό του κ. Μητσοτάκη μία τέτοια «εξομολόγηση» έχει το χαρακτήρα της προαίρεσης. Κάνει όμως λάθος αν πιστεύει ότι η διαφάνεια και η  ειλικρίνεια στους πολιτικούς, είναι προαιρετικές «αρετές». Για τους εκλεγμένους,  είναι συνταγματική υποχρέωση και όταν μάλιστα πρόκειται για εκλεγμένους πρωθυπουργούς, τότε είναι προαπαιτούμενο χρηστής διακυβέρνησης. Υπό το πρίσμα αυτό , οι ευθύνες της αντιπολίτευσης - μείζονος και ελάσσονος-, είναι εξίσου μεγάλες και θα είναι συνυπεύθυνοι αν ξυπνήσουν κάποιο πρωί και συνειδητοποιήσουν ότι ζουν σε μία «κανονικότητα» την οποία ο κ. Μητσοτάκης έχει βαπτίσει ως «φυσιολογική».