4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Η ηθική των δανειστών

Η ηθική των δανειστών
Τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται, έχοντας πολλές φορές τα στοιχεία της τραγωδίας. Αν κάποιος θελήσει να συγκρίνει την ιστορία των ελληνικών δανείων από την εποχή του αγώνα της Ανεξαρτησίας  μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα με τα σημερινά, σίγουρα θα βρεί ανατριχιαστικές ομοιότητες. Οι ομοιότητες αυτές αρχίζουν από το μύθο του τεμπέλη και ακαμάτη Έλληνα και καταλήγουν στην πραγματικότητα των στυγνών κερδοσκοπικών, αλλά και πολιτικών σκοπιμοτήτων, που υπαγόρευαν τις επιλογές των δανειστών και οι οποίες για να γίνουν πιστευτές στη δική τους κοινή γνώμη, υπαγόρευαν την ανάγκη να δημιουργηθεί και να μεγεθυνθεί ο  «μύθος του τεμπέλη». Κατά τα άλλα, όλες οι ιστορίες χρέους έχουν κοινά χαρακτηριστικά: κερδοσκοπία των πιστωτών, εγχώριους μεσάζοντες και αντιπροσώπους, πολιτικές μεθοδεύσεις ... Μία άλλη διαφορά είναι ότι τον 19ο αιώνα χρειάστηκαν πολλές δεκαετίες για να ξεσκεπαστεί η βρωμιά, αλλά τώρα μέσα σε λίγους μήνες άρχισε να αναδεικνύεται όχι μόνο το σχέδιο και οι λεπτομέρειές του, αλλά και ο ρόλος όχι μόνο των ξένων δανειστών αλλά και των Ελλήνων συνεργατών τους.
Βρισκόμαστε πέντε χρόνια πρίν. Στο 2010. Η  Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, απεκάλυψε ότι όταν ξέσπασε η κρίση, οι γαλλικές τράπεζες κρατούσαν το ισοδύναμο των περίπου 465 δισεκατομμυρίων ευρώ σε λεγόμενα απομειωμένα περιφερειακά περιουσιακά στοιχεία (ομόλογα και λοιπούς τίτλους), ενώ οι γερμανικές τράπεζες είχαν 493 δισεκατομμύρια στα βιβλία τους. Δηλαδή τίτλους χρέους από τις προβληματικές οικονομίες της ευρωζώνης, ανάμεσα τους και ελληνικούς. Ο πανικός που προκλήθηκε μεγάλος. Το πρόβλημα δεν ήταν η ελληνική οικονομία, αλλά ...οι ισολογισμοί . Οι τράπεζες  που κατείχαν-και- ελληνικά χρέη, είχαν κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας διπλασιάσει το μέγεθός τους (από την άποψη των στοιχείων του ενεργητικού), με επιχειρησιακούς δείκτες μόχλευσης (ενεργητικό προς παθητικό) διπλάσιους, σε σχέση με αμερικάνικες τράπεζες που είχαν χρεοκοπήσει κατά τη διάρκεια της κρίσης των τοξικών στεγαστικών στις ΗΠΑ. 
Σε έναν τέτοιο υπερ-μοχλευμένο κόσμο αν η Ελλάδα πτώχευε, οι εν λόγω τράπεζες θα έπρεπε να πουλήσουν και άλλα παρόμοια κρατικά στοιχεία ενεργητικού για την κάλυψη των ζημιών. Αλλά αν όλα αυτά τα συμβόλαια πώλησης έβγαιναν μονομιάς στην αγορά, θα προκαλούσαν τραπεζικό πανικό σε όλες τις αγορές ομολόγων της ευρωζώνης, ο οποίος θα μπορούσε να τις οδηγήσει σε χρεωκοπία. Αυτό έπρεπε να αποφευχθεί .Και τότε ήταν που επιλέχθηκε η λύση με  το πρόγραμμα της τρόικας για την Ελλάδα .
Δηλαδή, οι διασώσεις δεν ήταν καθόλου για την Ελλάδα. Ήταν διασώσεις «στα κρυφά» για τις μεγάλες τράπεζες της Ευρώπης. Και αυτό φάνηκε και από το γεγονός, ότι ενώ στην Ελλάδα δόθηκαν δύο πακέτα διάσωσης, τα λεφτά χάθηκαν στον δρόμο...
Τί έκαναν με την εν λόγω χρηματοδότηση; Έφτιαξαν ομόλογα για να διασώσουν τους πιστωτές της Ελλάδας -τις τράπεζες της Γαλλίας και της Γερμανίας, κυρίως- μέσω δανείων προς την Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν ήταν αποδέκτης. Από τα περίπου 230 δισεκατομμύρια ευρώ που εκταμιεύθηκαν προς την Ελλάδα, υπολογίζεται ότι μόνο 27 δισ.  πήγαν προς τη διατήρηση του ελληνικού κράτους σε λειτουργία. Το 65% των δανείων προς την Ελλάδα πήγε κατ 'ευθείαν από την Ελλάδα στις τράπεζες του ευρωπαϊκού πυρήνα, για πληρωμές τόκων, για ληξιπρόθεσμα χρέη και για την εγχώρια τραπεζική ανακεφαλαιοποίηση που απαιτήθηκε από τους πιστωτές. Με έναν άλλο υπολογισμό, το 90% των «δανείων προς την Ελλάδα» παρέκαμψε τελείως την Ελλάδα.
Στα τέλη του 2011, ο Draghi έριξε περίπου 1,2 τρισεκατομμύρια ευρώ δημόσιου χρήματος στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, για να μειώσει τις αποδόσεις στις πράξεις μακροπρόθεσμης αναχρηματοδότησης (LTROs). Οι αποδόσεις των ομολόγων μειώθηκαν και οι τιμές τους σύντομα ανέβηκαν. Αυτό χαροποίησε τους ομολογιούχους, οι οποίοι άρχισαν να πωλούν τα ενισχυμένα πλέον LTROs πίσω στις κυβερνήσεις που τις είχαν μόλις διασώσει. Τον Μάρτιο του 2012, η ελληνική κυβέρνηση υπό την αιγίδα της τρόικα, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα εξαγοράς, το οποίο εξαγόρασε τους πιστωτές, τις ιδιωτικές και εθνικές κεντρικές τράπεζες, με 53,4% έκπτωση στην ονομαστική αξία του ομολόγου. Με τον τρόπο αυτό, 164 δισεκατομμύρια ευρώ χρέους παραδόθηκαν από τον ιδιωτικό τομέα στο EFSF. Το χρέος αυτό βρίσκεται τώρα στα χέρια του διαδόχου του EFSF, στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, όπου προκαλεί μεγάλη αστάθεια . 
Αλλά όπως παραδέχθηκε ο πρώην επικεφαλής της Bundesbank, Karl Otto Pöhl, η όλη υπόθεση «ήταν για την προστασία των γερμανικών τραπεζών, αλλά κυρίως των γαλλικών τραπεζών, από την διαγραφή χρέους». Για να διορθώσει το πρόβλημα κάποιος στον πυρήνα της Ευρώπης, θα πρέπει να ομολογήσει όλα τα παραπάνω και να παραδεχτεί ότι τα χρήματά τους δεν δόθηκαν σε τεμπέληδες Έλληνες, αλλά σε ήδη διασωθέντες τραπεζίτες, οι οποίοι παρά το κούρεμα της προσωπικής τους αξίας, κατέληξαν να έχουν κέρδος από τη συμφωνία.