4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Ο Μαρινόπουλος και οι ...άλλοι

Ο Μαρινόπουλος και οι ...άλλοι

του Αιρετικού.Πριν λίγο καιρό , διάβαζα ένα κείμενο του Henry Farrell ενός  καθηγητή Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Υποθέσεων στο Πανεπιστήμιο George Washington.  Το άρθρο αυτό που είχε γραφτεί με αφορμή τα panama papers σχολίαζε τις απόψεις του  Thomas Piketty, του διάσημου Γάλλου οικονομολόγου , που αναφέρονταν  στο βιβλίο "Capital in the 21st Century" (Το κεφάλαιο τον 21ο αιώνα). Ο συγγραφέας αναφερόμενος στην ανισότητα έγραφε:

"Οι συνήθεις τεχνικές μέτρησης της ανισότητας, με το να συγκρίνουν το εισόδημα ή την περιουσία στο κορυφαίο 10% του πληθυσμού με το υπόλοιπο, δεν συλλαμβάνει το πόσο πολύ πλουσιότερη είναι η κορυφή του 1% από το κορυφαίο 10%, ή πόσο πολύ πλουσιότερη είναι η κορυφή του 0,1% από εκείνους που είναι απλά στο 1%...".
Η φράση αυτή στροβίλιζε στο μυαλό μου γιατί ούτε λίγο ούτε πολύ υπονοούσε ότι ακόμα δεν έχει βρεθεί τρόπος για να μετρηθεί η πραγματική ανισότητα στον πλανήτη. Απλές εικασίες και προσεγγίσεις μπορεί να υπάρχουν αλλά , το σίγουρο είναι ότι, πολύ πιθανόν οι αριθμοί να μη έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα είναι η ίδια η ζωή. Ετσι,προχθές, επιβάτης σε ένα  λεωφορείο, που κατηφόριζε την Μεσογείων με κατεύθυνση το κέντρο της πόλης ,παρατηρούσα  τα κατεβασμένα ρολά των μικρών επιχειρήσεων που χτυπημένες απο την κρίση οδηγήθηκαν στην χρεωκοπία. Προσπάθησα να ξεφύγω απο το άψυχο σίδερο και να φανταστώ τους ανθρώπους που κρύβονταν πίσω απο κάθε λουκέτο. Την αγωνιώδη προσπάθεια τους να αποτρέψουν την μοιραία εξέλιξη. Τα παρακάλια στις τράπεζες για μία σταγόνα ρευστού που θα τους έδινε μία παράταση ζωής. Τις εκκλήσεις στους προμηθευτές για μία ευκαιρία.
Ξάφνου , συνειδητοποίησα ότι το κείμενο του καθηγητή σχολίαζε την ανισότητα απο την πλευρά της ανόδου. Κοντολογίς προσπάθησε να την περιγράψει  μέσω των μηδενικών στους λογαριασμούς που διατηρούν οι πλούσιοι σε κάποιους φορολογικούς παραδείσους. Αλλά την ανισότητα την αντιλαμβάνεσαι και απο την πορεία προς την πτώση.
Σκέφτηκα λοιπόν , την υπόθεση Μαρινόπουλου και την σύγκρινα με την περιπέτεια αυτών των ανώνυμων ανθρώπων. Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος αλλά και τόσο διαφορετικές συνάμα. Ο θόρυβος , η δημοσιότητα και το δημόσιο ενδιαφέρον απο την μία. Η σιωπή, η αδιαφορία και η απάθεια απο την άλλη. Σίγουρα αυτή ήταν ένας άλλος –εναλλακτικός-δρόμος προσέγγισης της ανισότητας. Λίγο ασυνήθιστος ενδεχομένως αλλά εξίσου αποκαλυπτικός. Και αυτό που σίγουρα θα ήταν πιο αποκαλυπτικό δεν ήταν το ίδιο το οικονομικό αδιέξοδο αλλά η πορεία μέχρι να συμβεί αυτό.
Για τον ισχυρό όμιλο του Μαρινόπουλου όλοι  οι πιστωτές και κυρίως οι τράπεζες  εμφανίζονταν διατεθειμένες να στηρίξουν κάθε προσπάθεια για να μη χάσουν τα λεφτά τους.  Το μέγεθος των ανοιγμάτων και ενδεχομένως οι προσωπικές σχέσεις -του παρελθόντος αλλά και του παρόντος-με τους επιχειρηματίες δικαιολογούσαν κάθε προσπάθεια και ερμήνευαν ενδεχομένως και την περισσή κατανόηση.
Για τον άλλο , τον ανώνυμο μικροεπιχειρηματία η διαδικασία θα ήταν εντελώς διαφορετική. Το πολύ πολύ να μιλούσε με κάποιο απλό υπάλληλο της. Τα δάνεια θα δίδονταν με φειδώ και ενδεχομένως να ήταν τόσο λίγα ώστε να ήταν μία απο τις αιτίες που τον οδήγησαν στο λουκέτο. Δεν είναι ασυνήθιστες για εκείνους που κινούνται στην αγορά, οι ιστορίες μικρομεσαίων επιχειρηματιών που κάποιο πρωί άκουγαν απο κάποιο απλό υπάλληλο του υποκαταστήματος με το οποίο είχε συναλλαγές ότι "η τράπεζα αποφάσισε να περιορίσει την πιστωτική γραμμή του κατά 30%,40%,50%" ,οχι βεβαίως επειδή δεν ήταν συνεπής πελάτης αλλά αυτή ήταν η νέα πολιτική".
Όλα αυτά χωρίς αμφιβολία είναι μία άλλη έκφραση της ανισότητας. Πιο χειροπιαστή πιο άμεση και σίγουρα πιο οδυνηρή όχι μόνο για τους πρωταγωνιστές αλλά και για όσους εμπλέκονται στις συγκεκριμένες υποθέσεις. Και τι κάνει η πολιτεία που θέλει να εμφανίζεται ως δίκαιη; Είναι απλό: ψάχνει, σκαλίζει ανακαλύπτει όλες τις πτυχές αυτής της διαφορετικής συμπεριφοράς. Σκαλίζει τα δάνεια. Ερευνά το πως ,το πότε και το γιατί. Αναζητά τις ευθύνες αν και όπου υπάρχουν. Γιατί σίγουρα είναι πολύ σημαντικοί οι χιλιάδες προμηθευτές και οι ακόμα περισσότεροι εργαζόμενοι αλλά είναι εξίσου σημαντικό να γνωρίζει η κοινωνία γιατί για τον ένα τα ταμεία ήταν ανοικτά και τα για τον άλλο διπλοαμπαρωμένα.
Αυτή η προσέγγιση το δίχως άλλο θα αναδείξει  κάτι το οποίο όλοι γνωρίζουν και το ψιθυρίζουν αλλά κανείς δεν το λέει φωναχτά. Δηλαδή ότι ακόμα και στην κρίση κάποιοι είναι πιο ίσοι απο κάποιους άλλους. Και η διαπίστωση αυτή είναι μία εξισου χρήσιμη προσέγγιση του ζητήματος της ανισότητας και των μηχανισμών που την δημιουργούν.