4news-front

  • Έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας δείχνει ότι τα παιδιά εύπορων και μορφωμένων γονέων έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο και καλύτερες επιδόσεις στα τεστ νοημοσύνης από
  • Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η Κομισιόν ενέκρινε το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τον δραστικό περιορισμό της πλαστικής σακούλας, η οποία θεωρείται ιδιαίτερα επιβλαβής για το
  • Η Σιγκαπούρη είναι η πιο ακριβή πόλη του κόσμου. Οφείλει τον τίτλο, κυρίως, στο κόστος κατοικίας, αφού το ενοίκιο μίας γκαρσονιέρας στο κέντρο ξεπερνά τα €2.500 ($ 3.027),
  • Πόσο εύκολα μπορούμε να αντισταθούμε σε ντόνατς, τούρτες, πάστες και γενικά στα γλυκίσματα;Όσοι μπορούν είναι τυχεροί.   Οι υπόλοιποι πρέπει να το ξανασκεφτούν, όταν θα

Occupy και Αγανακτισμένοι : Eπόμενη στάση...κοινοβούλιo

Occupy και Αγανακτισμένοι : Eπόμενη στάση...κοινοβούλιo

του Paolo Gerbaudo*. Ορισμένοι βετεράνοι του κινήματος Occupy και του κινήματος των Αγανακτισμένων, φλερτάρουν με την ιδέα της συμμετοχής στον παραδοσιακό στίβο της πολιτικής. Αυτή η στροφή τους προς τη παραδοσιακή πολιτική σκηνή, αντικατροπτρίζει την όλο και εντονότερη συνειδητοποίηση πολλών ακτιβιστών ότι για να αλλάξουν τον κόσμο πρέπει να καταλάβουν την κρατική εξουσία.

Η δημιουργία πολιτικών κομμάτων δεν είναι ακριβώς ό,τι αναμένουμε από τους απανταχού ριζοσπάστες ακτιβιστές. Ωστόσο, αυτό ακριβώς φαίνεται πως κάνουν διάφοροι ακτιβιστές και διαδηλωτές από εκείνους που τα τελευταία χρόνια συμμετείχαν στα διάφορα κινήματα διαμαρτυρίας που αναπτύχθηκαν σε πολλές περιοχές του κόσμου. Από την Ισπανία μέχρι τις ΗΠΑ, την Ελλάδα και τη Τουρκία, πολλοί ακτιβιστές φαίνεται να συνειδητοποιούν ότι για να νικήσουν το περίφημο “1%”, δεν αρκεί να καταφεύγουν σε ηρωϊκές πράξεις στα πεζοδρόμια. Έχοντας καταλάβει τις πλατείες, τώρα θέλουν να καταλάβουν και τον κρατικό μηχανισμό.

“Πιστεύαμε ότι, μετά τις διαδηλώσεις, η αμερικανική δημοκρατία θα αντιδρούσε και θα αντιλαμβανόταν διαφορετικά την πολιτική”, λέει ο Micah White, εκδότης του περιοδικού Adbusters και ο άνθρωπος που πρώτος επινόησε την ονομασία Occupy Wall Street, του κινήματος που συγκλόνισε τις ΗΠΑ το 2011. “ Τώρα καταλαβαίνουμε ότι για να αλλάξουμε τα πράγματα πρέπει να κερδίσουμε και στις εκλογές, να κυβερνήσουμε, όχι απλά να βάλλουμε ενάντια της εκάστοτε κυβέρνησης”.

Αυτά ήταν τα σχόλια του White μετά τη συνάντηςή του με τον Beppe Grillo, τον ηγέτη του ιταλικού Κινήματος των Πέντε Αστέρων, του κόμματος που κέρδισε το 25 % των ψήφων στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές στην Ιταλία, καταδικάζοντας τις πολιτικές λιτότητας. Στην Ισπανία, το κίνημα του 2011 έφερε στην επιφάνεια ένα νέο κόμμα που φέρει την αινιγματική ονομασία “Partido X” (Κόμμα Χ). Ο συγκεκριμένος πολιτικός σχηματισμός, έχει σχηματισθεί από μια πτέρυγα του κινήματος των Αγανακτισμένων και θα κατεβάσει λίστες στις προσεχείς ευρωεκλογές. Θυμίζοντας το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, το Κόμμα Χ ζητά την εγκαθίδρυση μιας ηλεκτρονικής δημοκρατίας. Άλλοι ακτιβιστές των κινημάτων του 2011 σε χώρες όπως το Ισραήλ, την Τουρκία και την Ελλάδα, ανοίγονται περισσότερο στα παραδοσιακά αριστερά κόμματα, τα οποία τα χρησιμοποιούν για να συνεχίσουν τους αγώνες που ξεκίνησαν τα κινήματα των περασμένων ετών.

Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε τους λόγους που οδήγησαν πολλούς ακτιβιστές να συμμετάσχουν στις παραδοσιακές εκλογικές διαδικασίες. Η οικονομική κρίση του 2008 λειτούργησε σαν πολιτικός σεισμός, μετατοπίζοντας τις παραδοσιακές πολιτικές αντιλήψεις της κοινής γνώμης. Μια σειρά από εντυπωσιακά αποτελέσματα για διάφορα αριστερά σχήματα, από τη μεγάλη άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στις ελληνικές εκλογές το 2012, την πρόσφατη νίκη του De Blasio στη Νέα Υόρκη και την εκλογή ως βουλευτή της ηγέτιδας του χιλιανού φοιτητικού κινήματος Camila Vallejo, δείχνουν ότι το εκλογικό σώμα αναζητά ριζικές, προοδευτικές, εναλλακτικές πολιτικές λύσεις.

Φυσικά, η στρατηγική αυτή δεν βρίσκει απήχηση στις τάξεις όλων των ακτιβιστών που συμμετείχαν στα κινήματα του 2011. Πολλοί εξακολουθούν να βλέπουν το κράτος ως την πηγή όλων των κακών και κατηγορούν όσους ασχολούνται με την εκλογική πολιτική ως ρεφορμιστές. Ωστόσο, πολλοί ακτιβιστές, βρισκόμενοι αντιμέτωποι με μία εξαιρετικά δύσκολη οικονομική κατάσταση, ζητούν γρήγορες και ρεαλιστικές λύσεις και δεν διστάζουν να αγκαλιάσουν νέες μορφές πολιτικής κινητοποίησης, που αφορούν τους παραδοσιακούς πολιτικούς θεσμούς.

Αν υπάρχει κάτι που η οικονομική κρίση και οι πολιτικές λιτότητας μας έχουν διδάξει, είναι ότι παρά τις επαναλαμβανόμενες προβλέψεις για την απόλυτη διάλυση του Κράτους, εκείνο συνεχίζει να επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις ζωές μας. Πλέον ξέρουμε ότι οι αποφάσεις για τη διατήρηση πολλών δημόσιων υπηρεσιών που έχουμε ανάγκη - την εκπαίδευση, την υγεία, τα δημόσια πάρκα - εξαρτώνται από αποφάσεις που λαμβάνονται σε κρατικό επίπεδο. Φυσικά θα ήταν ανόητο στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού να θεωρούμε ότι άπαξ και καταληφθεί το κράτος, οι καταληψίες θα έχουν απόλυτη ελευθερία κινήσεων και αποφάσεων. Αλλά γιατί να μην χρησιμοποιήσουμε το κράτος για να εξασφαλίσουμε νέα οικουμενικά δικαιώματα - δωρεάν υγεία, δωρεάν παιδεία, δωρεάν μεταφορές, αξιοπρεπή στέγαση για όλους – όπως αυτά που ζητούσαμε στις κατειλημμένες πλατείες του 2011;

Οι ακτιβιστές που μάχονταν την παγκοσμιοποίηση, πίστευαν πως -όπως διακήρυττε και ο μαρξιστής συγγραφέας John Holloway- ότι θα μπορούσαν να "αλλάξουν τον κόσμο χωρίς να πάρουν την εξουσία ". Η νέα γενιά των ακτιβιστών φαίνεται πως συνειδητοποιεί ότι προκειμένουν να επιτευχθούν ουσιαστικές αλλαγές, πρέπει να να πάρουν την εξουσία' και πως προκειμένου να τρομάξουν το 1% που κατέχει το πλούτο και ελέγχει τη πολιτική, πρέπει πρώτα να καταλάβουν το κράτος.

* O Paolo Germaudo είναι λέκτορας Ψηφικού Πολιτισμού και Νέων Μέσων Επικοινωνίας στο King's College.